محمدحنيف حيران
نوم مې محمدحنيف او تخلص مې حيران د پکتيا ولايت د سېدکرم ولسوالي اوسېدونکی، له منځني طب څخه په پېښور کې فارغ شوی يم، همدارنګه د ادب د مبارکې مدرسې يو کوچنی چڼي هم يم او اووکتابونه مې دوه يې شعري ټولګې، يو د ټپيزو کتاب،درې ژباړې او يو فولکلوريک اثر دې، کښلي دي.
شــــــــعرونـــــــــــــــــه
غزل
يو راز مې دښکلا ستـــا له جـــــماله دی راوړید سرو زرو منـــــــــګی مې له کولاله دی راوړیزما اود رقيب به راځه اوس ايمان معـــــلوم شيخپل سر مې په تلي کې لـــه جنجاله دی راوړید خدای پاک له نامه ســــره مې ته هـــم ېې پر ژبهثواب مې غرونــه غـــــــرونه له وبالـــه دی راوړیراځئ سره راټول شئ يوښه مست اتڼ شروع کړئما خوږ داودي غږ له سُــــــر اوتـــــــا له دی راوړیليدی مې نشو ستـــا دا نورانــي مـــخ په يو وارېداګرد مې دې ايينې ته له خپل خياله دی راوړیبورا
هنر مند
حاجي محمدعمرخېل ته ډالۍ هنرمنمه هنرمندمنمهدا هم منمهچې خدای پخپلهيوبې سيا له هنرمند دی قدرتونه ېې عجيبه ديلا زواله هنرمند دیډک له مينې ډک له رحملا مثاله هنرمند دی خوقاري دې هم ژوندی ويهنري ګوتې دې نه خوريچې زما داشډل توريدهرچا داشډل توريدهنر په جامه پټ کړيدکمپيوتر په جامه پټ کړيدقلم نوکه عاجزه کمپيوتر ېې داسې رام دیته واښه دده غلام دیچې لايق داحترام دیدحيران ورته سلام دی
غزل
درد مې دارمان اسمان ته څوکې کړيدا پرارژلی زړه مې کوکې کوکې کړيوږي ماشــــومان شــي دوطن را يـــــادلـــنډې چې مرغان سره مښـــوکې کړيخير که نن وحشت ما ترګرېوان نيسيچرته به ستا مخ هم شوکې شوکې کړيداکوچينيان ډوډۍ غواړي تربيه غواړيدا نيا لګي د زړه په وينـــو ځوکې کړيمــــاته شي وزلـــــــوبه د مــــزار رايـــــــادتاو چې له اســــــونو نه مــــــتروکې کړيحيران يم چې تعبير ددې خوب څه دی؟باز راشي کــــوتره نوکــــې نوکـــې کړيڅرنـــــګه
زړه مې نه ځي له کوچيو،نظم
نه ځم، ښكلې كوچۍ نه ځم زړه مې نه ځي له كوچيو له دې شپول له دې كېږديو له دې مېږو او سېرليو توبه كلي كې مې زړه چوي هم په غم هم په ښاديو نشته بله مشغله مو سره وژنو په مرميو تل اخته يو په بديو د خېمې ليمڅي دې ښه دي له قالينو او دريو ¯¯¯ نه ځم، ښكلې كوچۍ نه ځم ښار مې زړه چوي پر لوګيو راځه تاسو سره به شپون شم ځو به پورې تر غونډيو روح مې غواړي څو سندرې ډېر مېن
غزل
ستا په باره کې که له تا وپوښتم، ته څــــــه واېې؟دلمر له سترګې که رڼاوپو ښتم ، ته څـــــــه واېې؟ستانوم چې په ريګونوباندې ليــکم ورانـــــوي ېېدابې رخي کــــه له هوا وپوښتـــم، تــــه څــــه واېې؟ستا لطافت له کوم يورنګ کومې خوشبوسره ده؟داله ګلاب که له ســـوما وپوښـــتم،ته څـــه واېې؟تاخو ښـــــکلا خپـــــــله ښـــــــکلا دکاينات وښودهکه داپوښتنه درنه بياوپوښـــــــتم، ته څه واېې؟زمادعشق ستا دښـــــــــکلا اودنيمــــګړې مينېجانانه داکه له
غزل
زماتڼاکې پښې لالارې غواړيلکه ماشوم چې له هيندارې غواړيشکرلاسونه دپاچازرغون شولاعلان ېې وکړبورې ورارې غواړيدپېزوانه رواج لانه پرېږديټيک ته روپۍ کليمه دارې غواړيدلته هم زوردپنجابيانومنمهردوکانداررانه کلدارې غواړيزه ساده پېغله په پښوهم شله يمژڼي خوروغې اوهوښيارې غواړيدلوږې تاب نوردايتيم نه لريپه ډېرانونوکې مردارې غواړيزمادورورغوښتنې څومره لوړېمن اوسلوه له خدای تيارې غواړيتره،پلاراومورېې په يوبم والوتليتيم ډوډۍ اوس له تيندارې غواړ
مينه.نظم
.نوره پرګلومينه نه کومهدچم پرښکلومينه نه کومهزه بايدنوره پرخپل ځان مين شمښه ده له دې چې پرجانان مين شمياپه نامه دتش انسان مين شمزه بايدنوردځان شاعرواوسمبايدسندرې ځان ته ووايمهزه بايدمينه پرخپل ځان وکړمهخلک لادلته له يوبله تښتيخدای خبرهلته به چې څه پېښيږيهلته خوزوی له خپله پلاره تښتيدمينې يارله خپله ياره تښتيمجبورغلام له خپل باداره تښتي..وۍ داسې ولې راته برندبرندګورېزه خوهريوښکلی خپل ځان ګڼمهدژوندلپاره ېې جانان ګڼمهداچې مې
غزل
دمينې لارکې کمزورپاتې نشومشکرستاترپېغور پاتې نشومستادحيااوعفت غم وو کنهشيرينې ځکه په کورپاتې نشوم له رسوايي نه راته ډېره ښه شوهچې ستاپه کلي کې نورپاتې نشومپه نيمه خوله مې بېلتون وموندلويودې دعاته سرتورپاتې نشومستادستم پنجې وې ستاپه زړه کېچې ستاپه زړه کې انځورپاتې نشومکه کاڼي زرووکه اوبه مې ګبينافغانستان وم،سمسورپاتې نشومته وې نالوستی اوکه زه ضدي ومچې تراخره دې ورورپاتې نشوماوس هريتيم خپل ځان پدې خوښويکه پلارم
ناقبوله دعا
يوه ناقبوله دعا كه په سجدو واى په تندي مې چينې واېستلې خلك راځي رانه دعاوې اخلي او په لمنه مې مونځونه كېږي "حيران" شم دلته ګلې! ستا د يارۍ سوال مې چې نه قبلېږي
دشاعرسجده
داملکوتې اذانګې نن بياپه څه اورمهياڅوک ادم(ع) بياله حواسرهپس له مودويوشویياابراهيم(ع)په نمرودي لمبوکېله جبراييل (ع)سره خبرې کويياچابلال (رض)بياپه حرم کېنوی اذان شروع دیياڅوک يتيمدخپل شهيدباباپرقبرژاړيياکومې پېغلېدخپل مجبوراحساس ناره پورته دهياچاشاعرپه نيمايي شپه کېدپاکې
