کال ۱۳۷۶ پیښاور
د اوهامو څلور لار کې
نن د حــــــــــــــــالاتو له ناخـوالو ژړیدلی یمه
د زمــــــــــــــــــانی له بی دردانـو کړیدلی یمه
هغه پتنـــــــــګ یم چې له کـور او له دیاره لری
چې د بیلتون په سرو لمــــبو کې سـوځیدلی یمه
خلاص می له لو می د وسواس کړه، لیونتوبه راشه
چې څلـــــــــــــور لار کې د اوهامو دریدلی یمه
زه هغه پاڼه، په چمــــــــــــــن د ارمانو کې یمه
چې د خزان د راتلو مخــــــــکی ،غورځیدلی یمه
ما نه پښتنه ،زمـــــــا د حـال او د احوال مه کوه
زه د خـــپل قام په درد و غم کې کړیـدلی یــــمه
که په حضــور کې می غلیم، شــرم و حیا نه کوی
ځــــــــــــکه چې زه، له پښتنی برم لـویدلی یمه
خلاصـــــه لا نه وي ، یو غـــوټی د ارمانـونـو زما
چې په ګلـشن د ارمـــــــــانـو کې ، رژیدلی یــمه
سید عبیدالله نادر
