رمضان مبارک! خوانندګان محترم ، خدادوست ورحمت خداوند بزرګ وتوانا.واقعا ماه فضیلت، رحمت، انصاف، عدالت، مساوات ، اخوت واګاهی تعلیم وتربیت است
ماهی که ازبصیرت ملییارد ها انسان پوشیده نیست ، ماهیکه دروغ، افترا ، فتنه وسلطهٔ قدرت را نمی پذیرد.راه رشد جامعه بشری
عجب راهی دسیپلین است راه انسانیت ، سلوک که طعامش بی نانی است و شرابش بی آبی. چون سالک، بدین زاد گرسنگی و راحله تشنگی قطع منازل و مراحل کند، و از لباس بشریت برهنه شود و قدم در حرم خاص خانه قربت خاص احدیت نهد، از ظلمت وجود برسته و به بقای هست مطلق هست شده، در مشاهده گل وصل، بلبل وار این ترانه آغاز کرده به دقت توجه فرمائید:
تو دلبری که ز خوبان بسی تو خوب تری
چه باشد ار نظری خوش به سوی ما نگری
چو در رهت سپری گشته ایم سر تا پای
به زیر بار غم و رنجمان چه می سپری
ز بهر بردن دل نازها کنند ولیک
چو هرچه بود همه برده ای دگر چه بری
بسی بکوشم تا عشق تو نهان دارم
ولیک عادت سودای توست پرده دری
جوی ز درد غمت، ما به جان دل بخریم
تو صد هزار چو ما را به نیم جو نخری
همین معامله می کن که سخت می زیبد
چنان سپید پری را چنین سیاه گری
و بباید دانست که: هیچ معجون ِنجات و قانون شفا، سالک را که مارگزیده علت غفلت است، چون گرسنگی و تشنگی نیست. یحیی معاذ رازی گفته است که: هر آنگاه که مرید به بسیار خوردن مشغول شود، ملائکه از شفقت بر او بگریند. و هر آن کس که حریص بود بر اکل، به آتش شهوت بسوزد. و گفته اند که: شیطان از خفته گرسنه بگریزد، به نمازکننده سیر بازی کند و او را در چاه وسوسه اندازد.
بشر حافی گفته است که:
گرسنگی، دل را صافی کند و شهوت بمیراند و علم های باریک دورفهم را ظاهر کند. و هر لطف و کرامت و عزّ استقامت که سابقان و صادقان یافته اند، به واسطه گرسنگی و تشنگی بوده است.
و ذوالنّون گفت:
در وقت اکل چندان نان و آب هرگز نخورده ام که سیر شده ام.
لقمان به پسر گفت:
ای پسر! هر آنگاه که معده پر باشد از طعام، فکر از کار بازایستد، و چشمه حکمت در بند آید و اعضا از طاعات بازماند.
رسول صلی الله علیه و آله گفته است:
پسر آدم را از طعام آن قدر کفایت است که قوت او دهد تا او به طاعت مشغول تواند بود و پشت او راست می دارد. اگر از طعام خوردن بسیار ناچار است سیکی طعام را، و سیکی آب را، و سیکی نَفَس را. فتح موصلی گفت که:
به صحبت سی نفر مشایخ رسیدم و جمله مرا وصیت کردند به کم خوردن. و سیرت جمله مشایخ کبار اندک خوردن بوده است، و در سوانح احوال و مناهج آمال، رجوع با کم خوردن کرده اند، و در آن کنهِ مجهود خود بذل کرده و تحرّی رضای ایزدی در آن دانسته. و فراغ بال ایشان به واسطه گرسنگی و تشنگی از اختلال مصؤن و محروس بماند.