که زه پوی په ټـول اســرار د زمانه شــم
نو به هله په عالــــم کې فـــرزانه شــم
که دعلم او حکمت نه یو څـه زده کــړم
نو په پوهـــه به د علم خــــزانه شــــم
یو ارمـان د ارمــانــونـــو نه می دا دی
چې ګلزار کښي ســتا د حسن ترانه شم
چی صــــورت دی کله راشی تصــور ته
هغــه دم شمه بیــخوده مستانه شـــم
په خورو ورو زلفانــــو کې ځــای راکــړه
چې د حسن په شعـــلو دي پروانه شــم
زه یـــو ګل یــم رژیدو ته نژدې شــــوی
پریږده ستا چې په لمن دانه وانه شــــم
ځم ســاقي له لاســـه اخلمه جــامــونه
یو شیبه چې می له ځـــانه بیــګانه شم
درد و غم به د دنیا هم ،پسي هــیر کړم
که قبول د خــپل صنم او جـــانانه شـم
دي مالت کښی د هیڅ چــا قدر نه کیږي
ځمه چـــیري چې د ښـکلو دُردانه شــم
تواضع به د ســاقي هــومره زه وکــــړم
چې قبول دا ســتا د در، او آســتانه شـم
سید عبیدالله نادر