ک
کابل ته مه وايه چې وران شه
پۀ کې پراتۀ دي ښۀ ځوانان کاږۀ برېتونه
کابل ته مه وايه چې وران شي
پۀ کې پراتۀ دي پښتانۀ دننګ مېړونه
کابل خوښۀ مزل يې بددی
زماګل رنګ جانان يې زېړ زبېښلی کنه
کابل دښوځوانانو ځای دی
مادنېستۍ دلاسه پرېښودۀ مينه
کابل دګلو ډک دی خدايه
زمايادېږي کندهار شينکي باغونه
کابل کې څۀ غواړې نادانه
کابل کې نۀ شته سلارۍ سرۀ پلونه
کاته دګلو منع نۀ دي
اشنامې ګل ماترې پۀ څۀ منع کوينه
کارددنيا شولۀ ماپاتې
چې ستا صورت کړمه رايادژړاراځينه
کاروانه کم کوه مزلونه
يارمې نادان دی سهارخوب يې زنګوينه
کارونه ټول ازلي دي
مين بۀ صبرپرې کوي وړي بۀ غمونه
کارونه واړه دتقدير دي
عالم پۀ ماخاندي چې ولې مين شونه
کاږۀ اوربل دې لېونې کړم
يايې بياتي کړه يايې غوټه کړه سرونه
کاږۀ وري بۀ مې سم نۀ شي
زۀ دليلاروغې راستۍ وهلی يمه
کاشکی مين درباندې نۀ وی
چې اوس مين شوم بېلتون مې ژړوينه
کاغذ چې درشي غمجن مه شه
پۀ زړۀ غمجن يم وارخطانۀ شې مينه
کاغذ چې لولې ورته ژاړه
ماچې ليکلې ورته مې ډېرژړلي دينه
کاغذ دزړۀ پۀ وينوليک دی
اه مې پرې وکيښ ځکه توريې شول حرفونه
کاغذدنيم ديدن ځواب دی
پۀ ماموقوف شول ديارانوديدنونه
کاغذديار پۀ اوښکولوند ؤ
زماخوږمن زړګی پرې وينې تويوينه
کاغذ دې يوپربله راغی
دمازيګرکاغذ دې نوکې نوکې کنه
کاغذ ليکم اوښکې مې څاڅي
داوښکې رودخبرې ټولې رانه وړينه
کاغذ مې ګډوډ نوشته کړ
اوښکې مې څاڅي ليک مې بېرته ورانوينه
کاغذ مې يارته نۀ رسېږي
پۀ لارپيرې دبېلتانۀ ولاړې دينه
کاغذه بخت دې مبارک شه
نن دې قاصد دياروطن لره وروړينه
کاغذه بخت دې مبارک شه
موږ بۀ دلې يوتۀ بۀ وکړې ديدنونه
کاغذه بخت دې مبارک شه
زماجانان سره بۀ وکړې ديدنونه
کاغذه تۀ زموږ دلال يې
پربې پروااشنا مې وايه سلامونه
کاغذه ځه مخ ته دې ښۀ شه
زۀ بۀ دلې يم تۀ بۀ وکړې ديدنونه
کاغذه ډېرتلواروکړه
دسوي زړۀ مې يارته يوسه پيغامونه
کاغذه دومره نېکي وکړه
دسوي زړۀ مې يارته وکړه بيانونه
کاغذه راشه چې دې ښکل کړم
ښکلي جانان بۀ پۀ تالاس وهلی وينه
کاغذه راشه چې مشغول شوو
زماجانان بۀ تاته حال ويلی وينه
کاغذه ژرژر ترې رادرومه
چې مې جانان پۀ حق کې څۀ ويلی دينه
کاغذه ژر راپسې راشه
چې يارزماپۀ حق کې څۀ ځواب کوينه
کاغذه والوزه شاهين شه
لۀ خنداشين شه بياپرې وايه سلامونه
کاغذه ورشه حال يې راوړه
چې مې جانان مجلس دچاسره کوينه
کاغذه ورشه پۀ سلام شه
بياپۀ کلام شه چې ديارسلام کوينه
کاغذه ورشه ورته وايه
چې ستابېلتون مې لکه ناوې ژړوينه
کاغذه ورشه احوال وروړه
جانان ته وايه ياردې تورې خاورې خورينه
کاغذه ورشه پۀ تعظيم شه
اول ترې ځارشه بياپرې وايه سلامونه
کاغذه ورشه ورته وايه
پۀ غم لړلی ياردې پروت زګېروی کوينه
کاغذه ورشه ورته وايه
پۀ غم کې ډوب اشنادې ډېرډېريادوينه
کاغذه ورشه ورته وايه
ياربۀ دې تل مسافرنۀ وي رابۀ شينه
کاغذه ورشه ورته وايه
ياردې دمرګ سلګۍ وهي تايادوينه
کاغذه ورشه ورته وايه
ماچواري شونډې لېږلي دربۀ شينه
کاغذه ولاړشه بېرته راشه
زمادملک پۀ خاورووايه سلامونه
کاڼي بۀ ولې نۀ اورېږي
ددوو مينوسره بندشول ديدنونه
کاڼی راواخله ماپرې وله
داسې خومه وايه چې خولۀ نۀ درکومه
کبرمې کړزوال مې بياموند
لکه سپوږمۍ پۀ ځوانۍ تندرونيومه
کتاب تمام طالب روان شو
ترحجرې ګرده تاوېدم پۀ لمبوسومه
کتاب مې کوت جانان رايادشو
اوښکې مې لاړې دکتاب پربياضونه
کتابه ژر ژر تمامېږه
ماپۀ وطن کې رنځوران پرې اېښي دينه
کټ مې پۀ لوړه غونډۍ کېږدئ
چې داشنادملک شمال راته راځينه
کټ پولادي پوزی دزرو
نجلۍ دسرو ګلوغنچه خوب پرې کوينه
کټ مې دګورپرلورې يويسئ
غسل مې نۀ شته توروزلفو شهيدکړمه
کټ مې دګورپۀ غاړه کېږده
دنوي کورمبارکي راکړه مينه
کټه څلوردې بازوګان دي
پنځم جانان شپږمه زۀ درسره يمه
کچکول پۀ لاس شړۍ مې لنګ وی
جامې مې رنګ وی ياره ستاپۀ تومتونه
کچکول پۀ غاړه قلندريم
فقرديار دديدن کړم بېرته راځمه
کچکول دسترګومې نيولی
کۀ مې جانان دديدن واچوي خيرونه
کچکول دسترګوورته نيسم
دديدن خيريې زۀ لۀ مخه ټولومه
کچکول دسترګوورته نيسم
زړۀ مې مين خيرات دحسن ټولومه
کچکول دسترګوورته نيسم
چې پۀ کې واخلم دښۀ حسن زکاتونه
کچکوله دړې وړې مات شې
چې درپۀ در دې ګرځوم تش دې راوړمه
کډې ديارپۀ مخه راغلې
ژړامې راغله دېوالۀ ته ودرېدمه
کډې ولاړې کېږدۍ بارشوې
پرلويه لاره بۀ دې څرک باسم مينه
کرۍ شپه ماته خوب رانۀ غی
ستادقلم کرښوته اوښکې تويومه
کږې وږې وروځې دې غرونه
دوروځومنځ دې لوی کنډوشپه پرې کومه
کسي بېړۍ اوښکې درياب دی
دسمندرلۀ غولي وينم ګل کڅونه
کشکې اسمان کې ستوری زۀ وی
چې جانان خوب کړی زۀ بۀ روڼ پرې ځلېدمه
کشمالونوې غوټۍ کړي
داکشرورور دې رالېږه چې غنچې وړينه
کفن شوزوړ تختې شوې ماتې
جانان مې خاورې دصحراشوباديې وړينه
کفن مې ښۀ وکنډه مورې
دځوانی عمرپۀ کفن کې تېرومه
کلادې لوړه تربرجو کړه
کنډو يې پرېږده چې سالومې بادوهينه
کلاله غبرګ زامن دې ومره
منګی مې درونډ دی نرۍ ملامې ماتوينه
کله بۀ سودکله بۀ زيان وي
کۀ جانان دواړه قبلوي ورسره ځمه
کله بۀ يم کله بۀ نۀ يم
پۀ بورجلونومې ډاډه اوسه مينه
کله بۀ يم کله بۀ نۀ يم
زماياري پۀ ورانه مه شمېره مينه
کله بۀ يم کله بۀ نۀ يم
کۀ کله نۀ وم بيابۀ وکړې ارماندونه
کله چې ځې کله ودرېږې
تردې ختلي زړۀ دې ځارشمه مينه
کله چې راشې خوشالېږم
کله چې نۀ راځې رنځوردرپسې شمه
کله دخيال سلطنت جوړکړم
کله دفکرټال کې کېنم وزانګمه
کله دې غم راباندې زور شي
کله دې مينه پۀ درنو کاڼوتلمه
کله ښکاره کله پټېږې
لکه سورګل چې بادپۀ پاڼو کې وهينه
کله غوټۍ کله غنچه شې
کله باغچه شې دزړۀ غم لرې کوينه
کله کراره کراري شي
کله راواوړي پرسينه دغم ګرزونه
کله مې غم ليدلی نۀ ؤ
لکه دصبرونه پورته جګېدمه
کله مې يادکله مې هېرشې
کله مې خوږ دزړګي سردرپسې شينه
کله ناکله ديدن راوړه
ستادديدن بۀ ارمانجن لاړشم مينه
کلی بۀ خپل غمونه ژاړي
زماوستاپۀ يارۍ څۀ غرض لرينه
کلي پۀ کلي بدي زورشه
مازورور کلي ته تېره کړه چې ځمه
کلي ته غوټه راته وکړه
مشريې څوک دی ننواتې ته ورځمه
کمباړه غټه روپۍ واخله
دملالوپرمنګي واچوه لاسونه
کم عقل خلک پرې غولېږي
ددنياګۍ فاني بازاردی وران بۀ شينه
کمکۍ نجلۍ پۀ يارۍ پوه شوه
لکه لړم پۀ دېوالوخولې لګوينه
کمکۍ نجلۍ ګوره چې لمونځ کړي
قبول يې مه کړې تورپېکی پۀ خاورو ږدينه
کمکۍ نجاۍ ملالې سترګې
داتور پېکي يې پۀ مااورولګاونه
کمکۍ نجلۍ ملالې سترګې
داتورپېکی يې تنکي وښتي غورځوينه
کميس دې تي پۀ سرسوری دی
لکه غاټول چې لۀ پردې وتلی وينه
کميس دې تورمټې دې سپينې
لکه ښامارچې ترچندړ تاوشوی وينه
کميس مې ښۀ تورکړه رنګرېزه
زۀ دورېښموچمچمار پرې خېژومه
کميس مې لنډ ونيسه مورې
وطن پردی دی بوټې خولې رالګوينه
کميس مې لنډ ونيسه مورې
يارمې طالب دی خوښوي لنډکميسونه
کميس يې توردی ګل پرې سپوردی
دبنګړوشوردی کټ کوټې ته خېژوينه
کوتره بازوخوړه خدايه
زۀ خوارشاهين منګولې سرې پرې بدنام شومه
کوتره بازسره جوړېږي
ارمان مې دادی چې کارغه کوتره خورينه
کوچيانې بياپۀ کوچ رهي شوې
زماليلا يې ده سرداره مخکې ځينه
کوچيانوکوچ وکړکوچېږي
دليلابارشوۀ داوښانوکتارونه
کوډګروبيا کوډې تازه کړې
ورۀ ته راغلی اشنابېرته ګرځوينه
کوربۀ پۀ خوشي ډاګ ودان کړم
بېلتون بۀ څۀ کاچې پۀ خوشې ډاګ راځينه
کوردې پۀ شنوونوکې پټ دی
مړوندراهسک کړه دشنوونوترسرونه
کوردې اسمان ته پۀ کې حوره
لمروسپوږمۍ دې نوکران نيولي دينه
کوردې پۀ کلي کې معلوم دی
ددروازې پۀ سردې ګل کرلي دينه
کوردې دهسکوغرو پنادی
زۀ واوره نۀ يم چې پۀ غرودرجګه شمخ
کوردې نژدې ديدن دې لرې
دېوال دې ړنګ شه چې وړيادې وينمه
کوردې نژدې ديدن دې لرې
دکوه قاف ترغرۀ دې لوړدي دېوالونه
کوردې دغرۀ پۀ سرکې جوړکړ
نۀ درختی شم نۀ مې زړۀ صبرکوينه
کورمې لۀ ګوره هېڅ کم نۀ دی
چې بې جانانه پۀ کې شپې سباکومه
کوريې دمرګ پۀ چيغه وران کړې
چې پۀ مين دلېوني ګمان کوينه
کوشش مې ډېردرپسې وکړ
مګرافسوس دی سراسرناکامه يمه
کوشش مې ډېر درپسې وکړ
لوح محفوظ کې يې جداليکي وونه
کوکريه مه راته غپېږه
زۀ دې مېرمنې پۀ ريبار بللی يمه
کوګۍ دې خورمه نۀ مړېږم
نامردې ټوله راپۀ شاشه چې دې وړمه
کونډې کونډتون دې مبارک شه
زوی دې ځلمی دی پۀ برېتووهي لاسونه
کۀ اباسين بندشوی نۀ وي
پۀ بایګڼو کې بۀ چاڅۀ مندی ټيکونه
کۀ اباسين بند شوی نۀ وی
ترګل ښايسته نوښاربۀ ولې ورانېدنه
کۀ اشارت کړې دبڼوکړه
دسپينوغاښو برېښنامه کړه څوک بۀ وينه
کۀ اشنايي راسره نۀ کړې
پۀ مينه غږ راته کوه چې ياردې يمه
کۀ اوسېلی پۀ دنيا نۀ وی
زمادزړۀ سندوخ بۀ اوراخستی ونه
کۀ اوسېلی ترخولې وباسم
پۀ دې نژدو کليو بۀ اورولګومه
کۀ اوسېلی ورسره نۀ وی
ستااندېښنو بۀ مې زړۀ پړک چوولی ؤنه
کۀ اوسېلی کړم اوربۀ واخلې
دلونګين مېرمنې صبرمې دې وينه
کۀ اوسېلی کړم اوربۀ واخلې
کۀ غړ غړې کړم اوس بۀ رنګ پۀ وينوشېنه
کۀ اوسېلی مې نۀ کولی
پرلړمانۀ بۀ مې دېګونه پخېدنه
کۀ بريالی لۀ جنګه راغلې
داتوروربل بۀ لۀ تاځارکړمه مينه
کۀ بۀ زماپۀ دعاکېږي
رب دې بادارکړه چې سلام ته دې درځمه
کۀ بۀ زماپۀ دعاکېږي
رب خودې درکړي پۀ جنت کې ښۀ ځايونه
کۀ بۀ زماروغه راستي وي
لالی پۀ سمه لارچې ځي بودری دې خورينه
کۀ بۀ مې يوګړی هېرېږې
زمادې هېرشي داويلي کتابونه
کۀ پروخت راغلې خيربۀ يوسې
بې وخته نۀ شته فقيرانوله خيرونه
کۀ پسې ځم خلک پوهېږي
کۀ پسې نۀ ځم ليلاکړي اشارتونه
کۀ پسې مرم مرګ مې پرځای دی
زماپرسريې جېلخانې منلې دينه
کۀ پۀ پيمخو کې وفاوی
دکوتيلال خوندبۀ دقندپۀ شان ونه
کۀ پۀ ځلموکې بريالی شوې
قسم مې کړی ديارۍ لاس درکومه
کۀ پردنياهرڅوګذرکړم
هېربۀ مې نۀ شي ستادسپين مخ شنۀ خالونه
کۀ پۀ ديدن څوک مړېدلی
جاله وانانوبۀ تړلي ووبارونه
کۀ پۀ ديدن څوک مړېدلی
زماجانان بۀ ترورولې ګرځېدنه
کۀ پررښتياپرمامين يې
پرخوست ګرمي ده ماته کېږده چنارونه
کۀ پۀ ژړاجانان موندی شوی
مابۀ داوښکوپۀ مخ جوړکړۀ سېلاوونه
کۀ پۀ ژړااشناراګرځي
وچې ګياه بۀ زرغونې پۀ اوښکوکړمه
کۀ پۀ ښايست مې خپه کېږې
زۀ بۀ دځمکې خوب کوم چې زېړه شمه
کۀ پۀ سلام تۀ خوشالېږې
زۀ بۀ مې لاس پرتندي تل ولاړه يمه
کۀ پۀ ليلاباندې چامړکړم
دغه دستوردی ځوانان تل پۀ تورومرينه
کۀ پۀ منت کۀ پۀ زاري وی
مابۀ اشنالۀ بېلتانۀ خلاص کړی ؤنه
کۀ پۀ ميوند کې شهيدنۀ شوې
خدايږو لاليه بې ننګۍ ته دې ساتينه
کۀ پۀ وطن دې سرورنۀکړ
زۀ بۀ داپاکې شودې نۀ دروبښمه
کۀ تاوی غږراپسې کړی
مابۀ پۀ توروسترګو اېښي وی لاسونه
کۀ تږی يې رانژدې کېږه
زمادسروشونډو شربت وڅکه مينه
کۀ تږی يې اوبۀ بۀ درکړم
زماپۀ سپينه خولۀ کې ډنډ ولاړې دينه
کۀ تښتم تښتم نۀ خلاصېږم
قسمت مې بددی دصورت راسره ځينه
کۀ تښتم تښتم نۀ خلاصېږم
بېلتون مې سيوری دځان سم راسره ځينه
کۀ تښتېدلی پۀ شاراغلې
پۀ تاحرام دي دسرکوشونډوسرونه
کۀ توروربل مې مېراتېږي
دننګ غزاده جانان نۀ منع کومه
کۀ تورلحدتۀ نرۍ لاروی
مابۀ اشناته پېشکشي وړلی ګلونه
کۀ تورلحد ته نرۍ لاروی
مابۀ جاروکړی دجانان دمخ ګردونه
کۀ توره يم تابۀ رنځورکړم
دمينتوب اثرپۀ سترګوکې لرمه
کۀ توره يم تابۀ رنځورکړم
دمينتوب ستوری پۀ وروځوکې لرمه
کۀ توره يم تابۀ رنځورکړم
لۀ رنګه توره تل ځوانان رنځوروينه
کۀ توره يم تابۀ ملنګ کړم
تورخولونګ دي اميران يې بويوينه
کۀ تومتونه پرې انبارشي
څوک لۀ خواږۀ جانانه نۀ اخلي لاسونه
کۀ تومتونه چېرې نۀ وی
قسم دی ياره پۀ جوپه درسره تلمه
کۀ تۀ راځې بېګاه ته راشه
دڅورلسمې پۀ سپوږمۍ بۀ ديدن کړونه
کۀ تۀ رښتياپرمامين يې
دګودرغاړه اجاره واخله مينه
کۀ تۀ رښتياپۀ سفردرومې
دتوروزلفوکمربند بۀ درکومه
کۀ تۀ شهيدشولې جانانه
پۀ توروربل باندې بۀ دې زۀ قبرپاکومه
کۀ ټول وجودلۀ تاقربان کړم
بې نيازه يار نېکۍ نۀ منې مينه
کۀ جهان مري اکبردې نۀ مري
يوخوښۀ ځوان دی بل يې کړي جهادونه
کۀ چابېلتون ليدلی نۀ وي
ماته دې راشي چې يې کوروروښيمه
کۀ چابېلتون ليدلی نۀ وي
دسباچرګ دبېلتانۀ نارې وهينه
کۀ چاخبردجانان راووړ
سربۀ خيرات کړم مال بۀ زېری ورکومه
کۀ چاخبردجانان راووړ
کۀ مې سلګۍ دځکندن وي روغ بۀ شمه
کۀ چارباب پۀ لاس کې راکړ
زۀ بۀ دخپل اشناسرودپۀ کې وهمه
کۀ چاسپوږمۍ ليدلې نۀ وي
دشاليلا مخ دی سپوږمۍ شغلې يې ځينه
کۀ چاويل چې ياردې راغی
يوبۀ ورځارشم بل بۀ زېری ورکومه
کۀ چلم کښ يې دودمې خوښ دی
دلمرمخ ته تل ورېځې وي ګرزونه
کۀ خدای کول لالی بۀ راشي
مايې غنچې څڼې پۀ خوب ليدلي دينه
کۀ خدای کول مينه ستايم
مينه مه شلوه تڼۍ پۀ زيارتونه
کۀ خدای کول خدای بۀ دې راکړي
ترتاړومبی پرزيارت ما اېښي لاسونه
کۀ خدای کول خدای بۀ مې درکړي
مادې دسرپرزيارت اېښي لاسونه
کۀ خدای مې ښه ساتي کۀ بده
راټول بۀ نۀ کړم دسالوسرۀ پلوونه
کۀ خوابدي درباندې زورشوه
تروربل لاندې خال مې يادکړه خوښ بۀ شېنه
کۀ خولۀ مې اخلې ژريې و اخله
دکلاشاته مېلمانۀ راغلي دينه
کۀ څوک پاچادلوی وطن وي
چې مسافرشي يادوي بۀ خپل ملکونه
کۀ څوک خپه کۀ خپه نۀ وي
دخپل جانان سره جوړه سنګرته ځمه
کۀ څوک لۀ غمه خبرنۀ وي
خدای دې خبرکړي چې لۀ غمه خبرشينه
کۀ څوک لۀ ماسره سيالي کړي
حجره دې واچوي ډوډۍ دې ورکوينه
کۀ څوک ياري کړي مادې پوښتي
ديارۍ دوې شپې خوشالي نوريې غمونه
کۀ څۀ احوال وي راته وايه
سامې ترنيم بدن راغلې وبۀ مرمه
کۀ ځمکه اوړي خوبۀ واوړي
راوابۀ نۀ وړي خاورې شوي بدنونه
کۀ دادخوب ليدۀ رښتياوی
اوس بۀ ديارسره لاس ترغاړې ومه
کۀ دادنياپۀ څېردګل شي
زماپۀ ستوڼي کې اغزي راشنۀ کوينه
کۀ داخترپرشپه رانۀ غلې
نصيب دې مه شه دلنډۍ زنې خالونه
کۀ دازړګی دکتوشی وی
مابۀ اشناته پۀ لاس نيولی ؤنه
کۀ داولس بدنامي نۀ وی
شيرينه ياره تاسره بۀ ګرځېدمه
کۀ دبهلول پۀ شان داناوي
چې بخت يې خواروي څوک يې نۀ اخلي سلامونه
کۀ دبېلتون جلاددې مړکړ
سره بادرۍ بۀ دوصال دروښيمه
کۀ دجانان سره يوځای شوم
زۀ بۀ ګيلې دبدرقيب ورته کومه
کۀ دجانان غمونه نۀ وی
دپسرلي ترګل بۀ زۀ نازکه ومه
کۀ دجهان طبيبان راشي
چې مې جانان پوښتنه نۀ کړي وبۀ مرمه
کۀ دچاروغ زړګی پۀ کاروي
زمادې واوري يارانه دې نۀ کوينه
کۀ دځوانۍ دوران مې تېرشي
دومره بۀ پاتې شي چې تاپرې ځورومه
کۀ ددښمن مخ ته يې مخ کړ
سپينه خولګۍ بۀ لکه څوری پسې وړمه
کۀ ددښمن نه پۀ څټ راغلم
بيامې پښتون دتيرامه بوله مينه
کۀ دديدن باران يې نۀ وی
دبېلتانۀ ګرمۍ بۀ سوي ؤ ملکونه
کۀ دديدن محتاج دې نۀ وی
سرتوربۀ ولې ګرځېدم پۀ زيارتونه
کۀ درغلم کۀ دره نۀ غلم
زماياري پۀ ړنګه مۀ شماره مينه
کۀ دزړۀ حال درته بيان کړم
خندابۀ پرېږدې پۀ ژړابۀ شې مينه
کۀ دزړۀ سرورته پېشکش کړم
مغروردحسن سترګې نۀ پورته کوينه
کۀ دسرۀ اورپۀ سرمې شپه وی
تۀ راسره وی زۀ بۀ تل خوشاله ومه
کۀ دشودو لښتی پرې سم کړم
خزان وهلی باغ مې نۀ نيسي ګلونه
کۀ دنتکۍ خاطردې نۀ وی
تابۀ زمادغاښوزورليدلی ونه
کۀ دنيايي شرمونه نۀ وی
تابې منګی ووړ زۀ بۀ تش درسره تلمه
کۀ دنيايي شرمونه نۀ وی
قسم دی ياره پۀ جوپه درسره تلمه
کۀ دوصال امېد مې نۀ وی
قسم دی خدايه اوس بۀ خاورې ايرې ومه
کۀ دوصال پرتخت پاچاشوم
پربېلتانۀ بۀ دپانسۍ حکم کومه
کۀ دوصال زېری دې راووړ
قاصده لاس بۀ دې پۀ سترګوښکلومه
کۀ دوطن پۀ ننګ شهيدشوې
بيابۀ دې نجونې دمزارسلام کوينه
کۀ ديارغم راسره نۀ وی
دپسرلي ترګل بۀ زۀ نازکه ومه
کۀ ديارغږ راباندې وشو
دلاس بنګړي بۀ ورته زېری ورکومه
کۀ ديارغږ راباندې وشي
مال بۀ خيرات کړم سربۀ زېری ورکومه
کۀ ديارګوتې مې پۀ لاس وی
مابۀ ترټولونجونو پورته وړۀ لاسونه
کۀ دې باڼۀ قاتلان نۀ وی
پۀ دروازوکې بۀ دې چاکړل فريادونه
کۀ دې پۀ برکلي کې کاروي
پۀ لېوني باندې مې وايه سلامونه
کۀ دې پۀ خدای اعتبارکېږي
درپسې وينې غوځوم مړه بۀ شمه
کۀ دې خندلي راته نۀ وی
دکورکمن پۀ شان بۀ ولې زېړېدمه
کۀ دې خندلي راته نۀ وی
زماويدۀ زړګی بۀ ولې ويښېدنه
کۀ دې خندلي راته نۀ وی
غريب سړی وم خپل روزګاربۀ مې کاونه
کۀ دې خولۀ راکړې څۀ بۀ وشي
زړۀ بۀ مې ښۀ شي خولۀ بۀ بيادرسره وينه
کۀ دې زماپۀ سلام ښۀ شي
زۀ بۀ داسرې منګولې تل پۀ تندي ږدمه
کۀ ديدن غواړې زماياره
موږ دواړه خويندې پرکوټه څرخې کوونه
کۀ دیدن کړې تلوارپرې وکړه
دنړېدلي پاڼ پرسرولاړه يمه
کۀ ديدن کړې تلوارپرې وکړه
ملک الموت راته ولاړ دی روح مې وړينه
کۀ ديدن کړې تلوارراوکړه
دبېلتانۀ کاروان راځي قيامت بۀ شينه
کۀ ديدن کړې تلوارپرې وکړه
پرمخ مې شال دبېلتانۀ وغوړېدنه
کۀ ديدن کړې تلوارپرې وکړه
خټې يې کړي کنډونه بندوينه
کۀ دیدن کړې تلوار پرې وکړه
کښتۍ غرقېږي پرتخته ولاړه يمه
کۀ ديدن کړې تلوارپرې وکړه
دم کړې خاورې مې پرسترګو دوړوينه
کۀ ديدن رانۀ وړې جانانه
روح مې دکالبوت نه پۀ رخصت دی لاړبۀ شينه
کۀ ديدن غواړې ماته ګوره
زۀ بۀ ډوډۍ پۀ تنارۀ وځنډومه
کۀ ديدن کړې همدادې واردی
دبېلتانۀ کاروان راځي قيامت بۀ شينه
کۀ ديدن کړې تلوارپرې وکړه
سبابۀ دامهالې کاختي دديدن وينه
کۀ ديدن کړې تلوارراوکړه
لحدته يې کوز کړم تختې راباندې ږدينه
کۀ دې زماديدن پۀ کاروي
دچارشنبې حساب کوه زيارت ته ځمه
کۀ دې زمادیدن پۀ کاروي
سپوږمۍ ته ګوره زۀ پربام ولاړه يمه
کۀ دې زماديدن پۀ کاروي
اوبۀ بانه کړه پۀ ګودرناسته يمه
کۀ دې زما دیدن يادېږي
سينه جاله کړه دواړه زلفې تناوونه
کۀ دې زماديدن يادېږي
دپشکال څپوته مه ګوره مينه
کۀ دې شرابوته زړۀ کېږي
زماپرزنه خولې ډنډولاړې دينه
کۀ دې غليم ته ماتې ورکړه
زۀ بۀ دسروشونډوشربت درکړم مينه
کۀ دې کتلي راته نۀ وی
پردی سړی وم وطن پۀ لورې تلمه
کۀ دې مطلب ديارۍ نۀ وی
دبرج لۀ سره بۀ دې نۀ کول سېلونه
کۀ دې مقام راته معلوم وی
زۀ بۀ داستادکوڅې خاورې وم مينه
کۀ دې وطن راسره پرېښود
پۀ سرومنګولوبۀ دې سرچاپي کومه
کۀ دې ونۀ خوړم اوربله
پرتابۀ جوړداشرپوکړم کتارونه
کۀ دې هرڅوپۀ زړۀ رايادکړم
پردی وطن دی څوک دې نوم نۀ اخلي مينه
کۀ ډېر مې دزړۀ ورځنې بدشي
زۀ لۀ زاړۀ اشناتوبه چېرې کومه
کۀ راته ګورې درته ګورم
کۀ راته نۀ ګورې پروادې نۀ لرمه
کۀ رارسېږې نن دې واردی
شهيده ګټې دې باړوته غورځومه
کۀ زړۀ کې سل تدبېره وکړم
تقديرزمادتدبيرستنې لنډوينه
کۀ زړۀ ته سل تسلی ورکړم
سترګوليدلی جانان کله هېروينه
کۀ زړۀ ته سل تسلی ورکړم
دياردغمه راته ژرپۀ ژړاشينه
کۀ زړۀ ته سل تسلی ورکړم
سترګې مې نۀ اوړي ستالۀ ورانوبورجلونه
کۀ زړۀ مې بندپۀ زولنوکړم
ژررانه خلاص شي برابرجانان له ځينه
کۀ ځکندن ته مې رانۀعلې
بيامې پۀ شناختوباندې مه وهه لاسونه
کۀ زۀ خبروی چې بېلتون دی
مابۀ جانان ترلاس نيولی ګرځاونه
کۀ زۀ خبروی چې تۀ شلېږې
دفکرټاله زۀ بې ولې درختمه
کۀ زۀ خبروی چې بېلتون دی
مابۀ خوني غمازپۀ څۀ راخبراونه
کۀ زۀ غمازته غرېب ښکارم
زمادزړۀ پۀ خزانه کې شته لالونه
کۀ زۀ مېړۀ وم ځان بۀ ځارکړم
پښتون پېغوردبې ننګۍ نۀ قبلوينه
کۀ ژاړم ژاړم سودمې نۀ شي
پۀ زېړوګلومې تالان ولګېدنه
کۀ زۀ مين نۀ وی عالمه
لکه مجنون غوندې بۀ ولې ګرځېدمه
کۀ ژاړم ژاړم څوک مې نۀ شته
خوشې ګرېوان پۀ اوښکوولې لمدومه
کۀ سپينه خولۀ خورې مرګ قبول کړه
دسپينې خولې سره تړلي اځلونه
کۀ ستادمخ عاشقان ډېردي
زۀ ترمجنونه لرغونی پۀ عشق کې يمه
کۀ ستالۀ لورې بادراوالوت
پۀ ډکه خولۀ بۀ يې لړمانۀ ته تېرومه
کۀ سترګې ستاخمارې نۀ وی
دزړۀ پۀ سربۀ زخمي ولې ګرزېدمه
کۀ سترګې ښکته کړم کۀ پورته
پۀ دې نژدې وطن دې نۀ ګورم مينه
کۀ سراومال ورنه قربان کړې
نۀ معلومېږي معشوقوته خدمتونه
کۀ سرمې پرې کړې ډېربۀ ښۀ شي
لۀ دې ژوندونه زۀ پۀ مرګ خوشاله يمه
کۀ سرېندې ورته غږېږي
روغ بۀ پرې نۀ شي پۀ خنجروهلي زړونه
کۀ سړی پټ لۀ ملکه لاړشي
نصيب قسمت ورسره سم لۀ ملکه ځينه
کۀ سړی ډېرپۀ زړۀ محکم وي
چې داشنالۀ غېږې ځي ژړاورځينه
کۀ سل اوياکلونه تېرشي
هېربۀ مې نۀ شي ستادزلفوتنابونه
کۀ سل اوياتدبيره وکړم
تقديرزمادتدبيروشلوي بندونه
کۀ سل اوياکلونه تېرشي
هېربۀ مې نۀ شي ستادسپين تندي خالونه
کۀ شپه دزلفوپسې نۀ وی
لمربۀ يې دمخ واړه جهان سوځلی ونه
کۀ سل يا شل کلونه تېرشي
هېربۀ مې نۀ شي ستاراکړي ځوابونه
کۀ شمه ځارستاپۀ رضاکې
دامې رضاده نيکۀ ګان خوشالومه
کۀ شينکی خال مې مېراتېږي
ننګ دپښتودی جانان نۀ منعه کومه
کۀ عاشقي د اوره نۀ وی
پتنګ بۀ ولې شيرين ځان پۀ اورسېزنه
کۀ عمروي ديدن بۀ وشي
ارمان مې دادی چې مرګی نۀ وی مينه
کۀ غمازان پۀ مخ کې نۀ وی
مابۀ لۀ تاسره همېش کړی مجلسونه
کۀ غم دغمه شرمېدلی
ماته بۀ نۀ راتلل جوړه جوړه غمونه
کۀ غم يوکال وی مابۀ تېرکړی
ماته يې دغم کاغذ عمري راکړی دينه
کۀ کابل جان دچايادېږي
کونړکابل دی شنې ولې شينکي باغونه
کۀ کاتبان دجهان راشي
پوره بۀ نۀ کاستادحسن صفتونه
کۀ کبرکړمه راته ښايي
يوښايسته يم بل دلويه کوره يمه
کۀ ګرمه يم ناکاره نۀ يم
دمروراشناپوښتنې ته ورځمه
کۀ ګل پيداوی خزان نۀ وی
دځمکې مخ بۀ اماني وی زېړګلونه
کۀ ګل ګلاب ښايسته نۀ وی
بورابۀ ولې پۀ اغزوڅيرل څانګونه
کۀ ګناه ګاريمه دخدای يم
دادنبي امت مې ولې ګرموينه
کۀ ګورستان ته نرۍ لاروی
مابۀ جانان ته خولۀ پېشکش وروړې ونه
کۀ لږ څۀ فکرباندې وکړې
چې زړۀ مين شي عذرکله قبلوينه
کۀ لېونۍ شم ګرمه نۀ يم
اشناپۀ اوږدسفررهي دی نۀ راځينه
کۀ لېونی يې زماياريې
دالېوني لۀ کلي چاشړلي دينه
کۀ لۀ بکواڅخه راتېرشوې
زۀ بۀ ستوره دلارام لره درځمه
کۀ لۀ ميدانه پۀ شاراغلې
کوردې ځای نۀ شته بل وطن ته ځه مينه
کۀ لۀ راتلونه دې خبروی
مابۀ پۀ لارکې ګل سمن کرلي وونه
کۀ مرور شې ځان بۀ خوارکړې
معشوقې کله مرورپخلاکوينه
کۀ مسافرشوې بيابۀ راشې
مسافرکله هېروي خپل وطنونه
کۀ ملاقات موسره وشي
دغم کيسې بۀ ورو ورو درته کومه
کۀ موزي يووی مابۀ مړکړی
پۀ هره خونه کې موزيان دي بدمخونه
کۀ مې اځل ستاپۀ خولګۍ وي
سباکفن پۀ سرتړم تاله درځمه
کۀ مې اشنامسافرنۀ وی
ماخوبۀ نۀ کړی دلومړي کاروان پوښتنه
کۀ مې پرقبرجانان راشي
کفن پۀ غاړه بۀ يې مخې ته ورځمه
کۀ مې پۀ توره مغزی پرې شي
مالره ښۀ دی نۀ چې کورساورکومه
کۀ مې پۀ حال باند خبرشې
دګل پۀ شان بۀ ګرېوان څيرې کړې مينه
کۀ مې پۀ خپل يارکې وفاوی
زۀ بۀ کوڅه پۀ کوڅه ولې ګرځېدمه
کۀ مې تۀ روغ لېونی نۀ کړې
نومې دسترګواثرمه منه مينه
کۀ مې تۀ روغ لېونی نۀ کړې
مادتنګي ځدرانه مه بوله مينه
کۀ مې تۀ روغ لېونی نۀ کړې
بيامې دبنګوپياله مه بوله مينه
کۀ مې جانان بې وفانۀ وی
نري نري بۀ مې زړۀ نۀ کول درزونه
کۀ مې خندلي درته نۀ وی
اريان ولاړوې پۀ ايمان ووېرېدمه
کۀ مې خولۀ اخاې ژريې واخله
منګی مې ولې ښوروې لنده دې کړمه
کۀ مې څوک بدپۀ جنازه وړي
سربۀ مې ستادربارته کوږ نيولی وينه
کۀ مې داتوراوربل پرې ټيټ کړ
دځکندن رنځوربۀ روغ رمټی شينه
کۀ مې دخوب ليدۀ رښتياوی
اوس بۀ پاچاوم عدالت بۀ مې کاونه
کۀ مې دزړۀ چينې جاري شي
طوفان دنوح بۀ پۀ دنيا کې جاري شينه
کۀ مې دزړۀ ګيلې ليکلی
اوس بۀ پۀ ډېروګيلو ډک وو کتابونه
کۀ مې دښمن ته جنګ کې شاکړه
دسپېلني پۀ شان دې اورکې وسوځمه
کۀ مې ديارکالي شنۀ نۀ وی
ماخوبۀ نۀ کاتۀ دشنوونوسرونه
کۀ مې رباب وهل زده نۀ وی
ستااندېښنوبۀ مې زړۀ پړک چولی ونه
کۀ مې ديارغمونه نۀ وی
دپسرلي ترګل بۀ زۀ ښايسته ومه
کۀ مېړنی يې ځان څرګنډ کړه
ستاپۀ کوڅه مې لاس تړلی تېروينه
کۀ مې ساوخېژي لۀ تنه
ستامحبت مې لۀ زړۀ نۀ وزي مينه
کۀ مې ستاپت درخوندي نۀ کړ
بيابۀ تاوکړی پټکی نۀ پۀ سرکومه
کۀ مې طالع دبدونۀ وی
پۀ اوربۀ ولې پۀ پردي وطن کې سومه
کۀ مې لۀ حاله خبرنۀ يې
نارنج ته ګوره دنارنج پۀ شانته يمه
کۀ مې لۀ خدايه کمه نۀ وی
پرتش ميدان بۀ نيلي ولې نوک واهنه
کۀ مې نصيب دبدو نۀ وی
چېرې موزي چېرې دګلوصورتونه
کۀ مې نصيب دبدونۀ وی
زۀ بۀ دخپل جانانه ولې بېلېدمه
کۀ مې نصيب دبدونۀ وی
پۀ شنه مرغه بۀ منګی ولې ماتېدنه
کۀ مې نصيب دبدونۀ وی
ياربۀ مې ياروی مړه خوابۀ ګرځېدمه
کۀ مې نصيب دبدونۀ وی
چېرې موزي چېرې زماداباخونه
کۀ مې نصيب دبدونۀ وی
زمامحبوب جانان بۀ ولې مړکېدنه
کۀ نصيبونه کنډوالې وی
مابۀ داخپل ويشتۀ نصيب پۀ دېوالونه
کۀ نامردي دې جنګ کې وکړه
لکه دښځوبۀ ټيکری درپۀسرکړمه
کۀ نعمتونه ټول موجودوي
چې دې خمارې سترګې نۀ وي څۀ يې کړمه
کۀ نن سباچېرته رانغلې
زمابۀ کډه ادېرې ته لاړه شينه
کۀ هرڅوزۀ درپسې ځمه
تۀ غرڅنۍ يې پۀ هواوهې ټوپونه
کۀ هزارځل صبرسکوت کړم
اه فريادمې بې اختياره لۀ خولې ځينه
کۀ هندوستان ته مې ورک نۀ کړې
ترخماروسترګوبۀ وباسم سيخونه
کۀ يارزمايې رب دې روغ که
کۀ ياردې بل يې تورې خاورې شې مينه
کۀ يارلرې بې ياره مه شې
بې ياره نجونې لاس ترزنې ناستې دينه
کۀ ياري کړم مخ مې تورېږي
کۀ ياري نۀ کړم ارمانجن خاوروته ځمه
کۀ ياري کړې کوردې نژدې کړه
کۀ ياري نۀ کړې کوردې لرې وړه مينه
کۀ ياري نۀ وي روغ رمټ يم
زۀ ديارۍ پۀ غشوتاويشتلی يمه
کۀ يوړم يوړم اوبويوړم
دبېلتانۀ سېلاب پۀ تاوراغی مينه
کۀ يونظرراباندې وکړې
لکه لمربۀ سربلندپۀ جهان شمه
کاږۀ باڼۀ دې تېرۀ غشي
زمالۀ زړۀ نه الوول ختلي دينه
کاغذ پۀ لاس قلم پۀ ګوتو
دزړۀ پۀ وينوداشنامينه ليکمه
کتاب تمام طالب روان شو
لۀ حجرې ګرده تاوېدم سره لمبه شومه
کفن لۀ ځانه سره يوسه
څوک چې دنجونوچم له ځي سربۀ بايلينه
کۀ بۀ مې مړپۀ جنازه وړي
سربۀ مې ستادېرې ته کوږ نيولی وينه
کۀ تښتېدلی پۀ شاراغلې
پۀ تاحرام دي دسرکوشونډوسرونه
کله بۀ راشې دلارامه
چې پۀ ديدن پسې دې وينې تويومه
کۀ جانان مړ شونوم يې شته دی
زۀ دجانان پۀ نامۀ ځان خاورې کومه
کۀ چارباب ليدلی نۀ وي
دشاليلاسينه رباب زلفې تارونه
کۀ دې تاناز و ادانۀ وی
دبرج پۀ سرکې بۀ دې نۀ کول سيلونه
کۀ مې ديدن ته اروزمند يې
دلحدتيږې واړوه پۀ اړمونه
کۀ مې ديدن کړې رارسېږه
سلايې کړې موزي خان مې مړه کوينه
کۀ مې سرې شونډې درپۀ يادشي
ګل دغاټول پۀ لاس کې ونيسه مينه
کۀ مې نصيب درسره نۀ وي
خدای مې دې مړه کړي چې لۀ غمه خلاصه شمه
کۀ لونګين کې تاثيرنۀ وی
ښکلي ځلمي بۀ غروته ولې جګېدنه
پۀ کې پراتۀ دي ښۀ ځوانان کاږۀ برېتونه
کابل ته مه وايه چې وران شي
پۀ کې پراتۀ دي پښتانۀ دننګ مېړونه
کابل خوښۀ مزل يې بددی
زماګل رنګ جانان يې زېړ زبېښلی کنه
کابل دښوځوانانو ځای دی
مادنېستۍ دلاسه پرېښودۀ مينه
کابل دګلو ډک دی خدايه
زمايادېږي کندهار شينکي باغونه
کابل کې څۀ غواړې نادانه
کابل کې نۀ شته سلارۍ سرۀ پلونه
کاته دګلو منع نۀ دي
اشنامې ګل ماترې پۀ څۀ منع کوينه
کارددنيا شولۀ ماپاتې
چې ستا صورت کړمه رايادژړاراځينه
کاروانه کم کوه مزلونه
يارمې نادان دی سهارخوب يې زنګوينه
کارونه ټول ازلي دي
مين بۀ صبرپرې کوي وړي بۀ غمونه
کارونه واړه دتقدير دي
عالم پۀ ماخاندي چې ولې مين شونه
کاږۀ اوربل دې لېونې کړم
يايې بياتي کړه يايې غوټه کړه سرونه
کاږۀ وري بۀ مې سم نۀ شي
زۀ دليلاروغې راستۍ وهلی يمه
کاشکی مين درباندې نۀ وی
چې اوس مين شوم بېلتون مې ژړوينه
کاغذ چې درشي غمجن مه شه
پۀ زړۀ غمجن يم وارخطانۀ شې مينه
کاغذ چې لولې ورته ژاړه
ماچې ليکلې ورته مې ډېرژړلي دينه
کاغذ دزړۀ پۀ وينوليک دی
اه مې پرې وکيښ ځکه توريې شول حرفونه
کاغذدنيم ديدن ځواب دی
پۀ ماموقوف شول ديارانوديدنونه
کاغذديار پۀ اوښکولوند ؤ
زماخوږمن زړګی پرې وينې تويوينه
کاغذ دې يوپربله راغی
دمازيګرکاغذ دې نوکې نوکې کنه
کاغذ ليکم اوښکې مې څاڅي
داوښکې رودخبرې ټولې رانه وړينه
کاغذ مې ګډوډ نوشته کړ
اوښکې مې څاڅي ليک مې بېرته ورانوينه
کاغذ مې يارته نۀ رسېږي
پۀ لارپيرې دبېلتانۀ ولاړې دينه
کاغذه بخت دې مبارک شه
نن دې قاصد دياروطن لره وروړينه
کاغذه بخت دې مبارک شه
موږ بۀ دلې يوتۀ بۀ وکړې ديدنونه
کاغذه بخت دې مبارک شه
زماجانان سره بۀ وکړې ديدنونه
کاغذه تۀ زموږ دلال يې
پربې پروااشنا مې وايه سلامونه
کاغذه ځه مخ ته دې ښۀ شه
زۀ بۀ دلې يم تۀ بۀ وکړې ديدنونه
کاغذه ډېرتلواروکړه
دسوي زړۀ مې يارته يوسه پيغامونه
کاغذه دومره نېکي وکړه
دسوي زړۀ مې يارته وکړه بيانونه
کاغذه راشه چې دې ښکل کړم
ښکلي جانان بۀ پۀ تالاس وهلی وينه
کاغذه راشه چې مشغول شوو
زماجانان بۀ تاته حال ويلی وينه
کاغذه ژرژر ترې رادرومه
چې مې جانان پۀ حق کې څۀ ويلی دينه
کاغذه ژر راپسې راشه
چې يارزماپۀ حق کې څۀ ځواب کوينه
کاغذه والوزه شاهين شه
لۀ خنداشين شه بياپرې وايه سلامونه
کاغذه ورشه حال يې راوړه
چې مې جانان مجلس دچاسره کوينه
کاغذه ورشه پۀ سلام شه
بياپۀ کلام شه چې ديارسلام کوينه
کاغذه ورشه ورته وايه
چې ستابېلتون مې لکه ناوې ژړوينه
کاغذه ورشه احوال وروړه
جانان ته وايه ياردې تورې خاورې خورينه
کاغذه ورشه پۀ تعظيم شه
اول ترې ځارشه بياپرې وايه سلامونه
کاغذه ورشه ورته وايه
پۀ غم لړلی ياردې پروت زګېروی کوينه
کاغذه ورشه ورته وايه
پۀ غم کې ډوب اشنادې ډېرډېريادوينه
کاغذه ورشه ورته وايه
ياربۀ دې تل مسافرنۀ وي رابۀ شينه
کاغذه ورشه ورته وايه
ياردې دمرګ سلګۍ وهي تايادوينه
کاغذه ورشه ورته وايه
ماچواري شونډې لېږلي دربۀ شينه
کاغذه ولاړشه بېرته راشه
زمادملک پۀ خاورووايه سلامونه
کاڼي بۀ ولې نۀ اورېږي
ددوو مينوسره بندشول ديدنونه
کاڼی راواخله ماپرې وله
داسې خومه وايه چې خولۀ نۀ درکومه
کبرمې کړزوال مې بياموند
لکه سپوږمۍ پۀ ځوانۍ تندرونيومه
کتاب تمام طالب روان شو
ترحجرې ګرده تاوېدم پۀ لمبوسومه
کتاب مې کوت جانان رايادشو
اوښکې مې لاړې دکتاب پربياضونه
کتابه ژر ژر تمامېږه
ماپۀ وطن کې رنځوران پرې اېښي دينه
کټ مې پۀ لوړه غونډۍ کېږدئ
چې داشنادملک شمال راته راځينه
کټ پولادي پوزی دزرو
نجلۍ دسرو ګلوغنچه خوب پرې کوينه
کټ مې دګورپرلورې يويسئ
غسل مې نۀ شته توروزلفو شهيدکړمه
کټ مې دګورپۀ غاړه کېږده
دنوي کورمبارکي راکړه مينه
کټه څلوردې بازوګان دي
پنځم جانان شپږمه زۀ درسره يمه
کچکول پۀ لاس شړۍ مې لنګ وی
جامې مې رنګ وی ياره ستاپۀ تومتونه
کچکول پۀ غاړه قلندريم
فقرديار دديدن کړم بېرته راځمه
کچکول دسترګومې نيولی
کۀ مې جانان دديدن واچوي خيرونه
کچکول دسترګوورته نيسم
دديدن خيريې زۀ لۀ مخه ټولومه
کچکول دسترګوورته نيسم
زړۀ مې مين خيرات دحسن ټولومه
کچکول دسترګوورته نيسم
چې پۀ کې واخلم دښۀ حسن زکاتونه
کچکوله دړې وړې مات شې
چې درپۀ در دې ګرځوم تش دې راوړمه
کډې ديارپۀ مخه راغلې
ژړامې راغله دېوالۀ ته ودرېدمه
کډې ولاړې کېږدۍ بارشوې
پرلويه لاره بۀ دې څرک باسم مينه
کرۍ شپه ماته خوب رانۀ غی
ستادقلم کرښوته اوښکې تويومه
کږې وږې وروځې دې غرونه
دوروځومنځ دې لوی کنډوشپه پرې کومه
کسي بېړۍ اوښکې درياب دی
دسمندرلۀ غولي وينم ګل کڅونه
کشکې اسمان کې ستوری زۀ وی
چې جانان خوب کړی زۀ بۀ روڼ پرې ځلېدمه
کشمالونوې غوټۍ کړي
داکشرورور دې رالېږه چې غنچې وړينه
کفن شوزوړ تختې شوې ماتې
جانان مې خاورې دصحراشوباديې وړينه
کفن مې ښۀ وکنډه مورې
دځوانی عمرپۀ کفن کې تېرومه
کلادې لوړه تربرجو کړه
کنډو يې پرېږده چې سالومې بادوهينه
کلاله غبرګ زامن دې ومره
منګی مې درونډ دی نرۍ ملامې ماتوينه
کله بۀ سودکله بۀ زيان وي
کۀ جانان دواړه قبلوي ورسره ځمه
کله بۀ يم کله بۀ نۀ يم
پۀ بورجلونومې ډاډه اوسه مينه
کله بۀ يم کله بۀ نۀ يم
زماياري پۀ ورانه مه شمېره مينه
کله بۀ يم کله بۀ نۀ يم
کۀ کله نۀ وم بيابۀ وکړې ارماندونه
کله چې ځې کله ودرېږې
تردې ختلي زړۀ دې ځارشمه مينه
کله چې راشې خوشالېږم
کله چې نۀ راځې رنځوردرپسې شمه
کله دخيال سلطنت جوړکړم
کله دفکرټال کې کېنم وزانګمه
کله دې غم راباندې زور شي
کله دې مينه پۀ درنو کاڼوتلمه
کله ښکاره کله پټېږې
لکه سورګل چې بادپۀ پاڼو کې وهينه
کله غوټۍ کله غنچه شې
کله باغچه شې دزړۀ غم لرې کوينه
کله کراره کراري شي
کله راواوړي پرسينه دغم ګرزونه
کله مې غم ليدلی نۀ ؤ
لکه دصبرونه پورته جګېدمه
کله مې يادکله مې هېرشې
کله مې خوږ دزړګي سردرپسې شينه
کله ناکله ديدن راوړه
ستادديدن بۀ ارمانجن لاړشم مينه
کلی بۀ خپل غمونه ژاړي
زماوستاپۀ يارۍ څۀ غرض لرينه
کلي پۀ کلي بدي زورشه
مازورور کلي ته تېره کړه چې ځمه
کلي ته غوټه راته وکړه
مشريې څوک دی ننواتې ته ورځمه
کمباړه غټه روپۍ واخله
دملالوپرمنګي واچوه لاسونه
کم عقل خلک پرې غولېږي
ددنياګۍ فاني بازاردی وران بۀ شينه
کمکۍ نجلۍ پۀ يارۍ پوه شوه
لکه لړم پۀ دېوالوخولې لګوينه
کمکۍ نجلۍ ګوره چې لمونځ کړي
قبول يې مه کړې تورپېکی پۀ خاورو ږدينه
کمکۍ نجاۍ ملالې سترګې
داتور پېکي يې پۀ مااورولګاونه
کمکۍ نجلۍ ملالې سترګې
داتورپېکی يې تنکي وښتي غورځوينه
کميس دې تي پۀ سرسوری دی
لکه غاټول چې لۀ پردې وتلی وينه
کميس دې تورمټې دې سپينې
لکه ښامارچې ترچندړ تاوشوی وينه
کميس مې ښۀ تورکړه رنګرېزه
زۀ دورېښموچمچمار پرې خېژومه
کميس مې لنډ ونيسه مورې
وطن پردی دی بوټې خولې رالګوينه
کميس مې لنډ ونيسه مورې
يارمې طالب دی خوښوي لنډکميسونه
کميس يې توردی ګل پرې سپوردی
دبنګړوشوردی کټ کوټې ته خېژوينه
کوتره بازوخوړه خدايه
زۀ خوارشاهين منګولې سرې پرې بدنام شومه
کوتره بازسره جوړېږي
ارمان مې دادی چې کارغه کوتره خورينه
کوچيانې بياپۀ کوچ رهي شوې
زماليلا يې ده سرداره مخکې ځينه
کوچيانوکوچ وکړکوچېږي
دليلابارشوۀ داوښانوکتارونه
کوډګروبيا کوډې تازه کړې
ورۀ ته راغلی اشنابېرته ګرځوينه
کوربۀ پۀ خوشي ډاګ ودان کړم
بېلتون بۀ څۀ کاچې پۀ خوشې ډاګ راځينه
کوردې پۀ شنوونوکې پټ دی
مړوندراهسک کړه دشنوونوترسرونه
کوردې اسمان ته پۀ کې حوره
لمروسپوږمۍ دې نوکران نيولي دينه
کوردې پۀ کلي کې معلوم دی
ددروازې پۀ سردې ګل کرلي دينه
کوردې دهسکوغرو پنادی
زۀ واوره نۀ يم چې پۀ غرودرجګه شمخ
کوردې نژدې ديدن دې لرې
دېوال دې ړنګ شه چې وړيادې وينمه
کوردې نژدې ديدن دې لرې
دکوه قاف ترغرۀ دې لوړدي دېوالونه
کوردې دغرۀ پۀ سرکې جوړکړ
نۀ درختی شم نۀ مې زړۀ صبرکوينه
کورمې لۀ ګوره هېڅ کم نۀ دی
چې بې جانانه پۀ کې شپې سباکومه
کوريې دمرګ پۀ چيغه وران کړې
چې پۀ مين دلېوني ګمان کوينه
کوشش مې ډېردرپسې وکړ
مګرافسوس دی سراسرناکامه يمه
کوشش مې ډېر درپسې وکړ
لوح محفوظ کې يې جداليکي وونه
کوکريه مه راته غپېږه
زۀ دې مېرمنې پۀ ريبار بللی يمه
کوګۍ دې خورمه نۀ مړېږم
نامردې ټوله راپۀ شاشه چې دې وړمه
کونډې کونډتون دې مبارک شه
زوی دې ځلمی دی پۀ برېتووهي لاسونه
کۀ اباسين بندشوی نۀ وي
پۀ بایګڼو کې بۀ چاڅۀ مندی ټيکونه
کۀ اباسين بند شوی نۀ وی
ترګل ښايسته نوښاربۀ ولې ورانېدنه
کۀ اشارت کړې دبڼوکړه
دسپينوغاښو برېښنامه کړه څوک بۀ وينه
کۀ اشنايي راسره نۀ کړې
پۀ مينه غږ راته کوه چې ياردې يمه
کۀ اوسېلی پۀ دنيا نۀ وی
زمادزړۀ سندوخ بۀ اوراخستی ونه
کۀ اوسېلی ترخولې وباسم
پۀ دې نژدو کليو بۀ اورولګومه
کۀ اوسېلی ورسره نۀ وی
ستااندېښنو بۀ مې زړۀ پړک چوولی ؤنه
کۀ اوسېلی کړم اوربۀ واخلې
دلونګين مېرمنې صبرمې دې وينه
کۀ اوسېلی کړم اوربۀ واخلې
کۀ غړ غړې کړم اوس بۀ رنګ پۀ وينوشېنه
کۀ اوسېلی مې نۀ کولی
پرلړمانۀ بۀ مې دېګونه پخېدنه
کۀ بريالی لۀ جنګه راغلې
داتوروربل بۀ لۀ تاځارکړمه مينه
کۀ بۀ زماپۀ دعاکېږي
رب دې بادارکړه چې سلام ته دې درځمه
کۀ بۀ زماپۀ دعاکېږي
رب خودې درکړي پۀ جنت کې ښۀ ځايونه
کۀ بۀ زماروغه راستي وي
لالی پۀ سمه لارچې ځي بودری دې خورينه
کۀ بۀ مې يوګړی هېرېږې
زمادې هېرشي داويلي کتابونه
کۀ پروخت راغلې خيربۀ يوسې
بې وخته نۀ شته فقيرانوله خيرونه
کۀ پسې ځم خلک پوهېږي
کۀ پسې نۀ ځم ليلاکړي اشارتونه
کۀ پسې مرم مرګ مې پرځای دی
زماپرسريې جېلخانې منلې دينه
کۀ پۀ پيمخو کې وفاوی
دکوتيلال خوندبۀ دقندپۀ شان ونه
کۀ پۀ ځلموکې بريالی شوې
قسم مې کړی ديارۍ لاس درکومه
کۀ پردنياهرڅوګذرکړم
هېربۀ مې نۀ شي ستادسپين مخ شنۀ خالونه
کۀ پۀ ديدن څوک مړېدلی
جاله وانانوبۀ تړلي ووبارونه
کۀ پۀ ديدن څوک مړېدلی
زماجانان بۀ ترورولې ګرځېدنه
کۀ پررښتياپرمامين يې
پرخوست ګرمي ده ماته کېږده چنارونه
کۀ پۀ ژړاجانان موندی شوی
مابۀ داوښکوپۀ مخ جوړکړۀ سېلاوونه
کۀ پۀ ژړااشناراګرځي
وچې ګياه بۀ زرغونې پۀ اوښکوکړمه
کۀ پۀ ښايست مې خپه کېږې
زۀ بۀ دځمکې خوب کوم چې زېړه شمه
کۀ پۀ سلام تۀ خوشالېږې
زۀ بۀ مې لاس پرتندي تل ولاړه يمه
کۀ پۀ ليلاباندې چامړکړم
دغه دستوردی ځوانان تل پۀ تورومرينه
کۀ پۀ منت کۀ پۀ زاري وی
مابۀ اشنالۀ بېلتانۀ خلاص کړی ؤنه
کۀ پۀ ميوند کې شهيدنۀ شوې
خدايږو لاليه بې ننګۍ ته دې ساتينه
کۀ پۀ وطن دې سرورنۀکړ
زۀ بۀ داپاکې شودې نۀ دروبښمه
کۀ تاوی غږراپسې کړی
مابۀ پۀ توروسترګو اېښي وی لاسونه
کۀ تږی يې رانژدې کېږه
زمادسروشونډو شربت وڅکه مينه
کۀ تږی يې اوبۀ بۀ درکړم
زماپۀ سپينه خولۀ کې ډنډ ولاړې دينه
کۀ تښتم تښتم نۀ خلاصېږم
قسمت مې بددی دصورت راسره ځينه
کۀ تښتم تښتم نۀ خلاصېږم
بېلتون مې سيوری دځان سم راسره ځينه
کۀ تښتېدلی پۀ شاراغلې
پۀ تاحرام دي دسرکوشونډوسرونه
کۀ توروربل مې مېراتېږي
دننګ غزاده جانان نۀ منع کومه
کۀ تورلحدتۀ نرۍ لاروی
مابۀ اشناته پېشکشي وړلی ګلونه
کۀ تورلحد ته نرۍ لاروی
مابۀ جاروکړی دجانان دمخ ګردونه
کۀ توره يم تابۀ رنځورکړم
دمينتوب اثرپۀ سترګوکې لرمه
کۀ توره يم تابۀ رنځورکړم
دمينتوب ستوری پۀ وروځوکې لرمه
کۀ توره يم تابۀ رنځورکړم
لۀ رنګه توره تل ځوانان رنځوروينه
کۀ توره يم تابۀ ملنګ کړم
تورخولونګ دي اميران يې بويوينه
کۀ تومتونه پرې انبارشي
څوک لۀ خواږۀ جانانه نۀ اخلي لاسونه
کۀ تومتونه چېرې نۀ وی
قسم دی ياره پۀ جوپه درسره تلمه
کۀ تۀ راځې بېګاه ته راشه
دڅورلسمې پۀ سپوږمۍ بۀ ديدن کړونه
کۀ تۀ رښتياپرمامين يې
دګودرغاړه اجاره واخله مينه
کۀ تۀ رښتياپۀ سفردرومې
دتوروزلفوکمربند بۀ درکومه
کۀ تۀ شهيدشولې جانانه
پۀ توروربل باندې بۀ دې زۀ قبرپاکومه
کۀ ټول وجودلۀ تاقربان کړم
بې نيازه يار نېکۍ نۀ منې مينه
کۀ جهان مري اکبردې نۀ مري
يوخوښۀ ځوان دی بل يې کړي جهادونه
کۀ چابېلتون ليدلی نۀ وي
ماته دې راشي چې يې کوروروښيمه
کۀ چابېلتون ليدلی نۀ وي
دسباچرګ دبېلتانۀ نارې وهينه
کۀ چاخبردجانان راووړ
سربۀ خيرات کړم مال بۀ زېری ورکومه
کۀ چاخبردجانان راووړ
کۀ مې سلګۍ دځکندن وي روغ بۀ شمه
کۀ چارباب پۀ لاس کې راکړ
زۀ بۀ دخپل اشناسرودپۀ کې وهمه
کۀ چاسپوږمۍ ليدلې نۀ وي
دشاليلا مخ دی سپوږمۍ شغلې يې ځينه
کۀ چاويل چې ياردې راغی
يوبۀ ورځارشم بل بۀ زېری ورکومه
کۀ چلم کښ يې دودمې خوښ دی
دلمرمخ ته تل ورېځې وي ګرزونه
کۀ خدای کول لالی بۀ راشي
مايې غنچې څڼې پۀ خوب ليدلي دينه
کۀ خدای کول مينه ستايم
مينه مه شلوه تڼۍ پۀ زيارتونه
کۀ خدای کول خدای بۀ دې راکړي
ترتاړومبی پرزيارت ما اېښي لاسونه
کۀ خدای کول خدای بۀ مې درکړي
مادې دسرپرزيارت اېښي لاسونه
کۀ خدای مې ښه ساتي کۀ بده
راټول بۀ نۀ کړم دسالوسرۀ پلوونه
کۀ خوابدي درباندې زورشوه
تروربل لاندې خال مې يادکړه خوښ بۀ شېنه
کۀ خولۀ مې اخلې ژريې و اخله
دکلاشاته مېلمانۀ راغلي دينه
کۀ څوک پاچادلوی وطن وي
چې مسافرشي يادوي بۀ خپل ملکونه
کۀ څوک خپه کۀ خپه نۀ وي
دخپل جانان سره جوړه سنګرته ځمه
کۀ څوک لۀ غمه خبرنۀ وي
خدای دې خبرکړي چې لۀ غمه خبرشينه
کۀ څوک لۀ ماسره سيالي کړي
حجره دې واچوي ډوډۍ دې ورکوينه
کۀ څوک ياري کړي مادې پوښتي
ديارۍ دوې شپې خوشالي نوريې غمونه
کۀ څۀ احوال وي راته وايه
سامې ترنيم بدن راغلې وبۀ مرمه
کۀ ځمکه اوړي خوبۀ واوړي
راوابۀ نۀ وړي خاورې شوي بدنونه
کۀ دادخوب ليدۀ رښتياوی
اوس بۀ ديارسره لاس ترغاړې ومه
کۀ دادنياپۀ څېردګل شي
زماپۀ ستوڼي کې اغزي راشنۀ کوينه
کۀ داخترپرشپه رانۀ غلې
نصيب دې مه شه دلنډۍ زنې خالونه
کۀ دازړګی دکتوشی وی
مابۀ اشناته پۀ لاس نيولی ؤنه
کۀ داولس بدنامي نۀ وی
شيرينه ياره تاسره بۀ ګرځېدمه
کۀ دبهلول پۀ شان داناوي
چې بخت يې خواروي څوک يې نۀ اخلي سلامونه
کۀ دبېلتون جلاددې مړکړ
سره بادرۍ بۀ دوصال دروښيمه
کۀ دجانان سره يوځای شوم
زۀ بۀ ګيلې دبدرقيب ورته کومه
کۀ دجانان غمونه نۀ وی
دپسرلي ترګل بۀ زۀ نازکه ومه
کۀ دجهان طبيبان راشي
چې مې جانان پوښتنه نۀ کړي وبۀ مرمه
کۀ دچاروغ زړګی پۀ کاروي
زمادې واوري يارانه دې نۀ کوينه
کۀ دځوانۍ دوران مې تېرشي
دومره بۀ پاتې شي چې تاپرې ځورومه
کۀ ددښمن مخ ته يې مخ کړ
سپينه خولګۍ بۀ لکه څوری پسې وړمه
کۀ ددښمن نه پۀ څټ راغلم
بيامې پښتون دتيرامه بوله مينه
کۀ دديدن باران يې نۀ وی
دبېلتانۀ ګرمۍ بۀ سوي ؤ ملکونه
کۀ دديدن محتاج دې نۀ وی
سرتوربۀ ولې ګرځېدم پۀ زيارتونه
کۀ درغلم کۀ دره نۀ غلم
زماياري پۀ ړنګه مۀ شماره مينه
کۀ دزړۀ حال درته بيان کړم
خندابۀ پرېږدې پۀ ژړابۀ شې مينه
کۀ دزړۀ سرورته پېشکش کړم
مغروردحسن سترګې نۀ پورته کوينه
کۀ دسرۀ اورپۀ سرمې شپه وی
تۀ راسره وی زۀ بۀ تل خوشاله ومه
کۀ دشودو لښتی پرې سم کړم
خزان وهلی باغ مې نۀ نيسي ګلونه
کۀ دنتکۍ خاطردې نۀ وی
تابۀ زمادغاښوزورليدلی ونه
کۀ دنيايي شرمونه نۀ وی
تابې منګی ووړ زۀ بۀ تش درسره تلمه
کۀ دنيايي شرمونه نۀ وی
قسم دی ياره پۀ جوپه درسره تلمه
کۀ دوصال امېد مې نۀ وی
قسم دی خدايه اوس بۀ خاورې ايرې ومه
کۀ دوصال پرتخت پاچاشوم
پربېلتانۀ بۀ دپانسۍ حکم کومه
کۀ دوصال زېری دې راووړ
قاصده لاس بۀ دې پۀ سترګوښکلومه
کۀ دوطن پۀ ننګ شهيدشوې
بيابۀ دې نجونې دمزارسلام کوينه
کۀ ديارغم راسره نۀ وی
دپسرلي ترګل بۀ زۀ نازکه ومه
کۀ ديارغږ راباندې وشو
دلاس بنګړي بۀ ورته زېری ورکومه
کۀ ديارغږ راباندې وشي
مال بۀ خيرات کړم سربۀ زېری ورکومه
کۀ ديارګوتې مې پۀ لاس وی
مابۀ ترټولونجونو پورته وړۀ لاسونه
کۀ دې باڼۀ قاتلان نۀ وی
پۀ دروازوکې بۀ دې چاکړل فريادونه
کۀ دې پۀ برکلي کې کاروي
پۀ لېوني باندې مې وايه سلامونه
کۀ دې پۀ خدای اعتبارکېږي
درپسې وينې غوځوم مړه بۀ شمه
کۀ دې خندلي راته نۀ وی
دکورکمن پۀ شان بۀ ولې زېړېدمه
کۀ دې خندلي راته نۀ وی
زماويدۀ زړګی بۀ ولې ويښېدنه
کۀ دې خندلي راته نۀ وی
غريب سړی وم خپل روزګاربۀ مې کاونه
کۀ دې خولۀ راکړې څۀ بۀ وشي
زړۀ بۀ مې ښۀ شي خولۀ بۀ بيادرسره وينه
کۀ دې زماپۀ سلام ښۀ شي
زۀ بۀ داسرې منګولې تل پۀ تندي ږدمه
کۀ ديدن غواړې زماياره
موږ دواړه خويندې پرکوټه څرخې کوونه
کۀ دیدن کړې تلوارپرې وکړه
دنړېدلي پاڼ پرسرولاړه يمه
کۀ ديدن کړې تلوارپرې وکړه
ملک الموت راته ولاړ دی روح مې وړينه
کۀ ديدن کړې تلوارراوکړه
دبېلتانۀ کاروان راځي قيامت بۀ شينه
کۀ ديدن کړې تلوارپرې وکړه
پرمخ مې شال دبېلتانۀ وغوړېدنه
کۀ ديدن کړې تلوارپرې وکړه
خټې يې کړي کنډونه بندوينه
کۀ دیدن کړې تلوار پرې وکړه
کښتۍ غرقېږي پرتخته ولاړه يمه
کۀ ديدن کړې تلوارپرې وکړه
دم کړې خاورې مې پرسترګو دوړوينه
کۀ ديدن رانۀ وړې جانانه
روح مې دکالبوت نه پۀ رخصت دی لاړبۀ شينه
کۀ ديدن غواړې ماته ګوره
زۀ بۀ ډوډۍ پۀ تنارۀ وځنډومه
کۀ ديدن کړې همدادې واردی
دبېلتانۀ کاروان راځي قيامت بۀ شينه
کۀ ديدن کړې تلوارپرې وکړه
سبابۀ دامهالې کاختي دديدن وينه
کۀ ديدن کړې تلوارراوکړه
لحدته يې کوز کړم تختې راباندې ږدينه
کۀ دې زماديدن پۀ کاروي
دچارشنبې حساب کوه زيارت ته ځمه
کۀ دې زمادیدن پۀ کاروي
سپوږمۍ ته ګوره زۀ پربام ولاړه يمه
کۀ دې زماديدن پۀ کاروي
اوبۀ بانه کړه پۀ ګودرناسته يمه
کۀ دې زما دیدن يادېږي
سينه جاله کړه دواړه زلفې تناوونه
کۀ دې زماديدن يادېږي
دپشکال څپوته مه ګوره مينه
کۀ دې شرابوته زړۀ کېږي
زماپرزنه خولې ډنډولاړې دينه
کۀ دې غليم ته ماتې ورکړه
زۀ بۀ دسروشونډوشربت درکړم مينه
کۀ دې کتلي راته نۀ وی
پردی سړی وم وطن پۀ لورې تلمه
کۀ دې مطلب ديارۍ نۀ وی
دبرج لۀ سره بۀ دې نۀ کول سېلونه
کۀ دې مقام راته معلوم وی
زۀ بۀ داستادکوڅې خاورې وم مينه
کۀ دې وطن راسره پرېښود
پۀ سرومنګولوبۀ دې سرچاپي کومه
کۀ دې ونۀ خوړم اوربله
پرتابۀ جوړداشرپوکړم کتارونه
کۀ دې هرڅوپۀ زړۀ رايادکړم
پردی وطن دی څوک دې نوم نۀ اخلي مينه
کۀ ډېر مې دزړۀ ورځنې بدشي
زۀ لۀ زاړۀ اشناتوبه چېرې کومه
کۀ راته ګورې درته ګورم
کۀ راته نۀ ګورې پروادې نۀ لرمه
کۀ رارسېږې نن دې واردی
شهيده ګټې دې باړوته غورځومه
کۀ زړۀ کې سل تدبېره وکړم
تقديرزمادتدبيرستنې لنډوينه
کۀ زړۀ ته سل تسلی ورکړم
سترګوليدلی جانان کله هېروينه
کۀ زړۀ ته سل تسلی ورکړم
دياردغمه راته ژرپۀ ژړاشينه
کۀ زړۀ ته سل تسلی ورکړم
سترګې مې نۀ اوړي ستالۀ ورانوبورجلونه
کۀ زړۀ مې بندپۀ زولنوکړم
ژررانه خلاص شي برابرجانان له ځينه
کۀ ځکندن ته مې رانۀعلې
بيامې پۀ شناختوباندې مه وهه لاسونه
کۀ زۀ خبروی چې بېلتون دی
مابۀ جانان ترلاس نيولی ګرځاونه
کۀ زۀ خبروی چې تۀ شلېږې
دفکرټاله زۀ بې ولې درختمه
کۀ زۀ خبروی چې بېلتون دی
مابۀ خوني غمازپۀ څۀ راخبراونه
کۀ زۀ غمازته غرېب ښکارم
زمادزړۀ پۀ خزانه کې شته لالونه
کۀ زۀ مېړۀ وم ځان بۀ ځارکړم
پښتون پېغوردبې ننګۍ نۀ قبلوينه
کۀ ژاړم ژاړم سودمې نۀ شي
پۀ زېړوګلومې تالان ولګېدنه
کۀ زۀ مين نۀ وی عالمه
لکه مجنون غوندې بۀ ولې ګرځېدمه
کۀ ژاړم ژاړم څوک مې نۀ شته
خوشې ګرېوان پۀ اوښکوولې لمدومه
کۀ سپينه خولۀ خورې مرګ قبول کړه
دسپينې خولې سره تړلي اځلونه
کۀ ستادمخ عاشقان ډېردي
زۀ ترمجنونه لرغونی پۀ عشق کې يمه
کۀ ستالۀ لورې بادراوالوت
پۀ ډکه خولۀ بۀ يې لړمانۀ ته تېرومه
کۀ سترګې ستاخمارې نۀ وی
دزړۀ پۀ سربۀ زخمي ولې ګرزېدمه
کۀ سترګې ښکته کړم کۀ پورته
پۀ دې نژدې وطن دې نۀ ګورم مينه
کۀ سراومال ورنه قربان کړې
نۀ معلومېږي معشوقوته خدمتونه
کۀ سرمې پرې کړې ډېربۀ ښۀ شي
لۀ دې ژوندونه زۀ پۀ مرګ خوشاله يمه
کۀ سرېندې ورته غږېږي
روغ بۀ پرې نۀ شي پۀ خنجروهلي زړونه
کۀ سړی پټ لۀ ملکه لاړشي
نصيب قسمت ورسره سم لۀ ملکه ځينه
کۀ سړی ډېرپۀ زړۀ محکم وي
چې داشنالۀ غېږې ځي ژړاورځينه
کۀ سل اوياکلونه تېرشي
هېربۀ مې نۀ شي ستادزلفوتنابونه
کۀ سل اوياتدبيره وکړم
تقديرزمادتدبيروشلوي بندونه
کۀ سل اوياکلونه تېرشي
هېربۀ مې نۀ شي ستادسپين تندي خالونه
کۀ شپه دزلفوپسې نۀ وی
لمربۀ يې دمخ واړه جهان سوځلی ونه
کۀ سل يا شل کلونه تېرشي
هېربۀ مې نۀ شي ستاراکړي ځوابونه
کۀ شمه ځارستاپۀ رضاکې
دامې رضاده نيکۀ ګان خوشالومه
کۀ شينکی خال مې مېراتېږي
ننګ دپښتودی جانان نۀ منعه کومه
کۀ عاشقي د اوره نۀ وی
پتنګ بۀ ولې شيرين ځان پۀ اورسېزنه
کۀ عمروي ديدن بۀ وشي
ارمان مې دادی چې مرګی نۀ وی مينه
کۀ غمازان پۀ مخ کې نۀ وی
مابۀ لۀ تاسره همېش کړی مجلسونه
کۀ غم دغمه شرمېدلی
ماته بۀ نۀ راتلل جوړه جوړه غمونه
کۀ غم يوکال وی مابۀ تېرکړی
ماته يې دغم کاغذ عمري راکړی دينه
کۀ کابل جان دچايادېږي
کونړکابل دی شنې ولې شينکي باغونه
کۀ کاتبان دجهان راشي
پوره بۀ نۀ کاستادحسن صفتونه
کۀ کبرکړمه راته ښايي
يوښايسته يم بل دلويه کوره يمه
کۀ ګرمه يم ناکاره نۀ يم
دمروراشناپوښتنې ته ورځمه
کۀ ګل پيداوی خزان نۀ وی
دځمکې مخ بۀ اماني وی زېړګلونه
کۀ ګل ګلاب ښايسته نۀ وی
بورابۀ ولې پۀ اغزوڅيرل څانګونه
کۀ ګناه ګاريمه دخدای يم
دادنبي امت مې ولې ګرموينه
کۀ ګورستان ته نرۍ لاروی
مابۀ جانان ته خولۀ پېشکش وروړې ونه
کۀ لږ څۀ فکرباندې وکړې
چې زړۀ مين شي عذرکله قبلوينه
کۀ لېونۍ شم ګرمه نۀ يم
اشناپۀ اوږدسفررهي دی نۀ راځينه
کۀ لېونی يې زماياريې
دالېوني لۀ کلي چاشړلي دينه
کۀ لۀ بکواڅخه راتېرشوې
زۀ بۀ ستوره دلارام لره درځمه
کۀ لۀ ميدانه پۀ شاراغلې
کوردې ځای نۀ شته بل وطن ته ځه مينه
کۀ لۀ راتلونه دې خبروی
مابۀ پۀ لارکې ګل سمن کرلي وونه
کۀ مرور شې ځان بۀ خوارکړې
معشوقې کله مرورپخلاکوينه
کۀ مسافرشوې بيابۀ راشې
مسافرکله هېروي خپل وطنونه
کۀ ملاقات موسره وشي
دغم کيسې بۀ ورو ورو درته کومه
کۀ موزي يووی مابۀ مړکړی
پۀ هره خونه کې موزيان دي بدمخونه
کۀ مې اځل ستاپۀ خولګۍ وي
سباکفن پۀ سرتړم تاله درځمه
کۀ مې اشنامسافرنۀ وی
ماخوبۀ نۀ کړی دلومړي کاروان پوښتنه
کۀ مې پرقبرجانان راشي
کفن پۀ غاړه بۀ يې مخې ته ورځمه
کۀ مې پۀ توره مغزی پرې شي
مالره ښۀ دی نۀ چې کورساورکومه
کۀ مې پۀ حال باند خبرشې
دګل پۀ شان بۀ ګرېوان څيرې کړې مينه
کۀ مې پۀ خپل يارکې وفاوی
زۀ بۀ کوڅه پۀ کوڅه ولې ګرځېدمه
کۀ مې تۀ روغ لېونی نۀ کړې
نومې دسترګواثرمه منه مينه
کۀ مې تۀ روغ لېونی نۀ کړې
مادتنګي ځدرانه مه بوله مينه
کۀ مې تۀ روغ لېونی نۀ کړې
بيامې دبنګوپياله مه بوله مينه
کۀ مې جانان بې وفانۀ وی
نري نري بۀ مې زړۀ نۀ کول درزونه
کۀ مې خندلي درته نۀ وی
اريان ولاړوې پۀ ايمان ووېرېدمه
کۀ مې خولۀ اخاې ژريې واخله
منګی مې ولې ښوروې لنده دې کړمه
کۀ مې څوک بدپۀ جنازه وړي
سربۀ مې ستادربارته کوږ نيولی وينه
کۀ مې داتوراوربل پرې ټيټ کړ
دځکندن رنځوربۀ روغ رمټی شينه
کۀ مې دخوب ليدۀ رښتياوی
اوس بۀ پاچاوم عدالت بۀ مې کاونه
کۀ مې دزړۀ چينې جاري شي
طوفان دنوح بۀ پۀ دنيا کې جاري شينه
کۀ مې دزړۀ ګيلې ليکلی
اوس بۀ پۀ ډېروګيلو ډک وو کتابونه
کۀ مې دښمن ته جنګ کې شاکړه
دسپېلني پۀ شان دې اورکې وسوځمه
کۀ مې ديارکالي شنۀ نۀ وی
ماخوبۀ نۀ کاتۀ دشنوونوسرونه
کۀ مې رباب وهل زده نۀ وی
ستااندېښنوبۀ مې زړۀ پړک چولی ونه
کۀ مې ديارغمونه نۀ وی
دپسرلي ترګل بۀ زۀ ښايسته ومه
کۀ مېړنی يې ځان څرګنډ کړه
ستاپۀ کوڅه مې لاس تړلی تېروينه
کۀ مې ساوخېژي لۀ تنه
ستامحبت مې لۀ زړۀ نۀ وزي مينه
کۀ مې ستاپت درخوندي نۀ کړ
بيابۀ تاوکړی پټکی نۀ پۀ سرکومه
کۀ مې طالع دبدونۀ وی
پۀ اوربۀ ولې پۀ پردي وطن کې سومه
کۀ مې لۀ حاله خبرنۀ يې
نارنج ته ګوره دنارنج پۀ شانته يمه
کۀ مې لۀ خدايه کمه نۀ وی
پرتش ميدان بۀ نيلي ولې نوک واهنه
کۀ مې نصيب دبدو نۀ وی
چېرې موزي چېرې دګلوصورتونه
کۀ مې نصيب دبدونۀ وی
زۀ بۀ دخپل جانانه ولې بېلېدمه
کۀ مې نصيب دبدونۀ وی
پۀ شنه مرغه بۀ منګی ولې ماتېدنه
کۀ مې نصيب دبدونۀ وی
ياربۀ مې ياروی مړه خوابۀ ګرځېدمه
کۀ مې نصيب دبدونۀ وی
چېرې موزي چېرې زماداباخونه
کۀ مې نصيب دبدونۀ وی
زمامحبوب جانان بۀ ولې مړکېدنه
کۀ نصيبونه کنډوالې وی
مابۀ داخپل ويشتۀ نصيب پۀ دېوالونه
کۀ نامردي دې جنګ کې وکړه
لکه دښځوبۀ ټيکری درپۀسرکړمه
کۀ نعمتونه ټول موجودوي
چې دې خمارې سترګې نۀ وي څۀ يې کړمه
کۀ نن سباچېرته رانغلې
زمابۀ کډه ادېرې ته لاړه شينه
کۀ هرڅوزۀ درپسې ځمه
تۀ غرڅنۍ يې پۀ هواوهې ټوپونه
کۀ هزارځل صبرسکوت کړم
اه فريادمې بې اختياره لۀ خولې ځينه
کۀ هندوستان ته مې ورک نۀ کړې
ترخماروسترګوبۀ وباسم سيخونه
کۀ يارزمايې رب دې روغ که
کۀ ياردې بل يې تورې خاورې شې مينه
کۀ يارلرې بې ياره مه شې
بې ياره نجونې لاس ترزنې ناستې دينه
کۀ ياري کړم مخ مې تورېږي
کۀ ياري نۀ کړم ارمانجن خاوروته ځمه
کۀ ياري کړې کوردې نژدې کړه
کۀ ياري نۀ کړې کوردې لرې وړه مينه
کۀ ياري نۀ وي روغ رمټ يم
زۀ ديارۍ پۀ غشوتاويشتلی يمه
کۀ يوړم يوړم اوبويوړم
دبېلتانۀ سېلاب پۀ تاوراغی مينه
کۀ يونظرراباندې وکړې
لکه لمربۀ سربلندپۀ جهان شمه
کاږۀ باڼۀ دې تېرۀ غشي
زمالۀ زړۀ نه الوول ختلي دينه
کاغذ پۀ لاس قلم پۀ ګوتو
دزړۀ پۀ وينوداشنامينه ليکمه
کتاب تمام طالب روان شو
لۀ حجرې ګرده تاوېدم سره لمبه شومه
کفن لۀ ځانه سره يوسه
څوک چې دنجونوچم له ځي سربۀ بايلينه
کۀ بۀ مې مړپۀ جنازه وړي
سربۀ مې ستادېرې ته کوږ نيولی وينه
کۀ تښتېدلی پۀ شاراغلې
پۀ تاحرام دي دسرکوشونډوسرونه
کله بۀ راشې دلارامه
چې پۀ ديدن پسې دې وينې تويومه
کۀ جانان مړ شونوم يې شته دی
زۀ دجانان پۀ نامۀ ځان خاورې کومه
کۀ چارباب ليدلی نۀ وي
دشاليلاسينه رباب زلفې تارونه
کۀ دې تاناز و ادانۀ وی
دبرج پۀ سرکې بۀ دې نۀ کول سيلونه
کۀ مې ديدن ته اروزمند يې
دلحدتيږې واړوه پۀ اړمونه
کۀ مې ديدن کړې رارسېږه
سلايې کړې موزي خان مې مړه کوينه
کۀ مې سرې شونډې درپۀ يادشي
ګل دغاټول پۀ لاس کې ونيسه مينه
کۀ مې نصيب درسره نۀ وي
خدای مې دې مړه کړي چې لۀ غمه خلاصه شمه
کۀ لونګين کې تاثيرنۀ وی
ښکلي ځلمي بۀ غروته ولې جګېدنه
