غزل

په وطن چې قربانېږي پښتانه دي
په اسلام چې راټولېږي پښتانه دي

په تاريخ مو ډېر نازونه وکړل بس دى
په نړۍ کې به ځلېږي پښتانه دي

د ښېګړې، ننګ او پت، مېړانې خلک
په مېلمه چې خوشحالېږي پښتانه دي

د خېبر دره خو لار د تلو راتلو ده
په تورخم کې چې بيلېږي پښتانه دي

د نړۍ په کوم يو ګوډ کې به پېدا شي
باچا خان باندې نازېږي پښتانه دي

د سپرلي موسم چې دلته نه رادرومي
په خزان کې زرغونېږي پښتانه دي

جانانه! د رقيب خبرې مه اوره
تل په مينه به اوسېږي پښتانه دي

په ژوندوني خو ترې لرې لرې تښتي
چې په مرګ يې راغونډېږي پښتانه دي

بس د مينې کيسې وليکه ديوانه!
په نړۍ کې چې يادېږي پښتانه دي