زه د ښار هغه شاعر یم

مور ته مې مور وویل

دا دود کور کې عام نه و

جان ورسره وایمه خیر

خیر دې نن مې پام نه و

نن مې په مکتب کې هم

شل لښتې خوړلې دي

خیر دې د فزیک استاد

ما په زړه لیکي دي

لوبه مو هم بایلوده

تیز بال مې ونه کړلو

ښه و نن هم لوبو هم

غالمغال ونه کړلو

لمونځ کې هم غلط شومه

ډک رکعت مې تش وکړلو

جمعه رانه تېره وه

ملا غور و پش وکړلو

ټول فکر مې تا ته دی

ته خو فکس پنځه راځې

خیر دې یو مسج وکړه

کورس ته ولې نه راځې

 دا د خوږ ژبي ځوان ، د ورین تندي خاوند ، مهربانه او وتلي شاعر د نوې ټولګې زه د ښار هغه شاعر یم د ملغرو څخه یوه ده . 

مهرباني وکړئ یو وار بیا یې ولوئ !

څه مو په کې وموندل ؟!

د ښاغلي اجمل تورمان نوې شعري ټولګه چې کله ما ته راورسیده او له  دندې کور ته ستنه شوم ، د کتاب پوښ ته لګه شیبه ځیر شوم  ، د نورو ټولګو نه راته په کې بدلون ښکاره شو، د کتاب په پښتۍ د لیکوال پېژندنه په زاړه انداز نه وه لیکل شوې .

زه څوک یم ؟

زه چې له کلي راغلم ښار راته بل ډول و

په ژبه نه پوهیدم کار راته بل ډول و

ما له الفه پیل کړه

ما ځان نه ځان جوړ کړو

ما له ساده اجمله

اجمل تورمان جوړ کړو

 تورمان صیب په دې ټولګه کې کله  شیطان ماشوم شوې ، کله د کورس تنکې ځوان ، کله  وفاداره  خاوند ، کله ښه همکار، د مور د عاطفې تږی ، کله  د ژوندانه خوښۍ لمناځي او کله بیا هم  د ژوند له  ستړیاوو نه شکایت کوي.

هر غم راسره وېشې او هر درد راسره ژاړې

خو بیا هم زه د نورو ښکلا ستایمه چې ولې ؟

هر یو شعر یې جلا ښکلا او ځانګړنه لري ، ډیرو سره خاندم،  یو شمیر راته رنګین انځور جوړوي، په ځینو نورو کې بیا ځان وینم .

 ستړی راشم له دفتره ، ستړی ژوند مې بل خوا یوسي

لاره پاتې وي تر درده ، ستړی ژوند مې بل خوا یوسي

زه خو وایم چې تصویر شم ستا د سترګو په چوکاټ کې

خو دا ستاله چپ نظره ستړی ژوند مې بل خوا یوسي 

ښکلې سفر و د ژوند ټولې اوړې ، ژورې مې په کې احساسولې ، عجیه خیالي نړۍ وه .!!!

یو وارې مې پام شو ، !!!!

همزولو میندو ته تېکړې اخیستې

وايي د مور ورځ ده سوغات ورکوو

مونږ بد نصیبه زه او خویندې وروڼه

لمن ، لمن اوښکې زکات ورکوو .......

مهربانه مسافره  مور مې تر سترګو شوه ، .... مور جانې ته مې ورسیدلې ، سر مې پورته کړ ،روښانه ورځ تیاره شوې، زه په خیالي نړۍ کې دومره ډوبه شوې وم ، چې وخت را نه ډیر مخته تللی و .

ښه په دې ټولګې کې داسې څه ول ؟ ما سره خو د اوسنیو لیکوالو او شاعرانو یوه کوچنی کتابتون شته ، مطالعې سره هم خورا مینه لرم ، تل نوي شعري ټولګې لولم او خوند ترې اخلم ، خو تر ننه مې دا خوند په بل کتاب کې نه و پیدا کړئ ، او نه یې دومره اغیز راباندې کړې چې بې اختیاره مې اوښکې له سترګو نه په بهېدو شي.

تورمان تمثیل نه دی کړی ، راته یې دروغجن او زوړ انځور نه دی جوړ کړی ،غلا شوې فکر او تقلید نه لري، خپل جرعت او نوښت یې کارولې ، خپل الفاظ او عامه ژبه یې کارولې ، روان او ریښتونې وخت یې انځور کړې .

نوښت ، نوښت او ریښتیا ، ریښتیا وي ....!

 منګی ، ګودر ، چار ګل ، بنګړي ......

زما پا اند ریښتیا هم دا خبرې اوس دېرې سولیدلې او تکراري شوي دي .

 له مخې شعر او نثر پيژندل کیږي .

ځیني شاعران تړلي او ازاد نظمونه او ځیني غزلې لیکي خو داسې ډیر لږ شاعران دي چې د هر ډول شعرونو د لیکلو وړتیا لري.

ډیر کم شمیر دا جرعت او استعداد لرۍ چې خپل د چاپریال او د وخت غوښتې ته په خپل شعر کې تصویر او خپل د سترګو لیدلې حال او احساس بیان کړي.

لکه څنګه چې ښاغلی تورمان هم په خپله د سر په خبرو کې همدې ټکي ته اشاره کوي.

ګرانو شاعرانو  ! زما پا اند راځئ چې د وخت سره ګام پر ګام مخته ولاړ شو،  پښتو په چارګل ، پیزوان ، ګودر او رباب کې نه ده خوندی ، راځئ له نورو هغو ښکلاوو هم دوړې پو کړو چې د دودونو او راواجونو ګردونه پرې پریوتي دي ، په همدې هیله .