پیمان ستراتیژیک در هاله ای ابهام امضا شد

گفت و گو ها و بحث ها روی پیمان ستراتیژیک بین افغانستان و ایالات متحده ای امریکا تقریباً یک سال قبل زمانی آغاز شد، که حامد کرزی پس از سفر المان این مسأله را به رسانه ها فاش ساخت. در آغاز گفته شد، که امریکایی ها خواهان پایگاه های دایمی (دراز مدت) در افغانستان هستند. یک وضاحت همینجا لازم است، که پایگاه های دایمی به معنای حضور تا ابد نیست. کاربرد واژه ای دایمی به معنای دراز مدت می باشد. برخی مقامات بخاطر بازی دادن مردم تأکید می ورزیدند که امریکا خواهان پایگاه های دایمی نیست، پایگاه های دایمی فقط در داخل ایالات متحده ای امریکا می باشند.
به هر صورت، مردم افغانستان از همان آغاز با این "معامله" ای مبهم موافق نبودند. برخی رسانه ها بخاطر ذهنیت سازی برای پیمان ستراتیژیک تلاش نمودند؛ تیم حکومتی چندی بعد به رسانه ها خبری پخش می کرد که پیشرفت صورت گرفته است. با وجود این همه تبلیغات گسترده شرایط و خواسته های دوجانب معلوم نشد. حتی تا ایندم که مرحله ای امضای پیمان نیز گذشت، هنوز هم نه مردم و نه پارلمان بیچاره نمی دانند که در نتیجه ای این معامله چه بدست حکومت می آید و چه را از دست می دهد؟!!
زیره خواران امریکایی ها و یا به اصطلاح تحلیل گران حکومتی فقط تمویل اردوی افغانستان توسط امریکا را یک دست اورد تلقی می کردند. بعضی اوقات امنیت آینده ای افغانستان را وابسته به این پیمان می پنداشتند. هویداست که افغان ها در طول ده ساله ای حضور نیروهای اشغالگر ناتو در افغانستان از هیچ نوع امنیت –از دست خود بیگانه ها- برخوردار نشدند؛ دالرهای لجام گسیخته و امتیازات باد اورده میان چند افغانی الاصل امریکایی و جنایتکاران جنگی تقسیم می شود و بس. این آقایان خوب می دانند که در صورت عقد پیمان این امتیازات و دالرها دوام خواهند داشت، باکی ندارد که ملت بیچاره همه روزه با قربانی های کم نظیر در برابر تسلط بیگانه ها بر کشورش قیام می کند و از هیچ نوع قربانی دریغ نمی کند.
تکرار پیمان "قانونی، عبدالله"
اندکی پس از اشغال افغانستان توسط نیروهای امریکا و ناتو در سال 2003م سند شبیه پیمان ستراتیژیک میان دالر خوران و دست پروردگان بیگانه ها، یونس قانونی (وزیر داخله ای وقت) و عبدالله عبدالله (وزیر امور خارجه ای وقت) و جانب امریکایی امضا شد. در آن موافقتنامه تصریح شده بود، که نیروهای امریکایی مستقر در افغانستان دارای مصؤونیت قضایی خواهند بود. بدین معنا که در صورت ارتکاب هر نوع جرم و جنایت در برابر افغان ها از پیگرد دادگاه مصؤون اند!
در آن زمان فرزندان ناخلف افغانستان و دلبستگان قدرت، ثروت و شهرت مانند قانونی و عبدالله بخاطر وزارت های چند روز حاضر به ننگین ترین خدمت به اشغال شدند. ستیف کول، نویسنده ای کتاب "جنگ اشباح" حقایق تکان دهنده ای را از جنایات و خدمات این آقایان به اشغال را ذکر کرده است، که جوانب پنهانی شخصیت این اجیران امریکا را به نمایش می گذارد. در پیمان فعلی مسأله ای مصؤونیت نیز از جمله ابهامات است. واضح نیست که چه تعداد نیروهای امریکا تا چه زمانی اینجا خواهند بود؟ آشکار است که سگ زرد برادر شغال، ولی در پیمان کرزی مسایلی از این قبیل به وضاحت یادآواری نشده اند. این به اصطلاح اپوزیسیون کجاست که در برابر این جنایت صدا بلند کند؟ ناگفته پیداست که در چنین مسایل "اپوزیسیون" اصلاً جرأت ابراز نظر را ندارد. این ها می دانند که ایشان موافقتنامه ای را در شرایط بدتر از این امضا کردند.
امضای پیمان، تکرار ده سال گذشته
امریکایی ها با تجاوز شان بر افغانستان دست به جنایاتی زدند که در هیچ رسانه بازتاب نیافت. هنگام تهاجم بمب های کیمیاوی استعمال شد، که پس از جنگ جهانی دوم در کشوری دیگر استعمال نشده بود. در "توره بوره" و در جنگ "شاهی کوت" پکتیا (اولین قیام در برابر اشغال امریکایی) سلاح های استعمال شد که بدون شک در کنوانسیون های حقوق بشر جهانی ممنوع قرار داده شده اند. ولی برای وجدان امریکا و تفکر ماکیاولیستی امریکایی هدف مهم است، به هر وسیله ای که باشد باید هدف را بدست آورد.
با آنکه قانونی و عبدالله مجوز کشتار هموطنان شانرا به امریکایی ها سپردند، اما ملت با تاریخ افتخار آفرین اش وابسته ماند. این ملت ثابت ساخت، که هنوز فرزندان قهرمانان و بیگانه ستیزانی چون میرویس خان و احمد شاه بابا ... و آنهایی که در برابر اشغال روس جنگیده اند، زنده اند و راه و آرمان شهداء را تعقیب خواهند کرد. در ده سال گذشته نیز پیمان وجود داشت، ولی قیام ها و مجاهدت ها دوام داشت.
"الفاروق" به استقبال پیمان شتافت!
خیلی جالب است که با بستن پیمان ستراتیژیک و فروش حقوقی افغانستان عزیز، فرزندان حلال میهن (مجاهدین امارت اسلامی) عملیات بهاری "الفاروق" را اعلام نمودند. به گفته ای ذبیح الله مجاهد، کار روی پلانگذاری عملیات بهاری "الفاروق" از چند ماه بدینسو جریان داشت؛ اینک با امضای پیمان کار روی "الفاروق" نیز به پایان رسید و به رسانه ها پخش شد.
عملیات بهاری "بدر" سال گذشته با استفاده از تاکتیک های بسیار مسلکی و مؤثر نظامی راه اندازی شدند که در فرجام نتایج بسیار خوبی را در پی داشت. این بار امیدواریم که "الفاروق" تا پایان سال جاری، پیمان ستراتیژیک و پلان های دست پروردگان را نقش بر آن سازد.