غزل

د ژمي یخه شپه دی ستړی له مزله راغلم
هله محبوبې لږ مې پټ کړه له کابله راغلم
نه د رقیب ، نه د غماز ، نه د رویبار په خوله ده
قسم په خدای درته ریښتیا وایم په خپله راغلم
ما که وعده کړې وه داده خو پوره مې کړله
دا راته مه وایه جانانه دا چي کله راغلم
ډیره موده خو دې له زړه څخه وتلی ومه
د زړګې سره تا چې یاد کړمه نو هله راغلم
دا چی دې مینه پښتنه ده په پښتو میینه
نوره به زه هم درسره یمه درمله راغلم
په درنښت