سرګړی

څومره ستړې ستړې لارې ولا! ستړی يم جانانه
 نه دژوند په مانا پو شوم او نه مړی يم جانــــــــانه
 چې يې ما غزل غزل خواني څپو ته نذرانه کړه
 اوس د رود هماغو مستو اوبو وړی يم جانــــــانه
 له سپين غره راړوي هر څه مې د ښار کوڅو مې ورک کړل
 بس يو تشه سا اوباسم نور نيمګړی يم جانانه
 خدازده ولې تری تم شول د چيلم ملنګ ياران مې
 د زيارت بنډار کې پاتې يو زه غړې يم جانانه
 دې غرمه غرمه حالاتو مې د زړه زور را نه واخيست
 اند په نه څه لمبه کيږم وچ سر ګړی يم جـــــــانانه