غزل

دکب غوندې په حوض کې خوييده سپينه سپوږمۍ
 اسمان نه په ډولۍ راکوزيده سپينه سپوږمۍ
 دورېځو په ټيکري کې پټ پټوني يې کولې
 سهار نه که د لمر نه وېريده سپينه سپوږمۍ
 نژدې وه چې د ژوند تودو غرمو ومه وژلی
 نصيب مې وه نو ما ته رسېده سپينه سپوږمۍ
 شېبې که په پېړيو بدلېدې پروا يې نه وه
 د مينې په مدار کې څر خېده سپينه سپوږمۍ
 ښا يست د دې نړۍ يې و په سترګو کې راټول
 دستورو په مالت کې اوسېده سپينه سپوږمۍ
 عامره سر چينه يې د ښکلا زما وجو د و
 زه لمر ومه چې مانه تاوېده سپينه سپوږمۍ