خلک پرې دوبۍ ته راولم

د دوبۍ په هوایي ډګر کې الوتکې ته وختم او د خپلې څوکۍ په لټه کې شوم. څوکۍ چې مې پیدا کړه ګورم چې په څنګ کې بلې څوکۍ ته یې څښتن ځان وختي رسولی ؤ. راته یې وکتل او موسکی شو:

-  روریه په خیر!

 ما هم ورته وویل په خیر. پېژ‎نګلو مو سره وکړه.

- زما نوم سید اقبال دی.
- زما نوم هلال دی.
- څه کوې؟ پېښور ته ځې؟
- هو پېښور ته ځم.

 بڼدار نور هم اوږد شو خو د بنډار په دوران کې سید اقبال ما ته د کتلو په ځای سترګې د خپل ګرځنده تیلي فون په ښيښه خښې کړې وې. زما سودا شوه چې سید اقبال به په تیلي فون کې څه لټوي؟! خو هغه لکه چې راباندې پوه شوی وي، راوکتل:

-  روریه پیدا مې کړو!!

ما چې وکتل د تیلي فون په ښیښه یې د یوې مشهورې عربۍ سندرغاړې انځور ـ چې د اواز د خوږوالي سره په ښکلا هم مشهوره ده ـ پروت ؤ. ما ورته وویل چې: په دې څه کوې؟ راته یې وخندل.(( دا خو زه کلي کې خلکو ته ښایم؛ خلک پرې دوبۍ ته راولم.))

مارچ ۲۰۰۸، دوبۍ

برېښناليک پته:

شفر: